Adventure Raid 14-15-16 sept.1994  GEO  organisation.

Tijdens de briefing legt hij uit hoe het er langs gaat. Jullie willen een moeilijke harde strijd en dat zul je krijgen ook. Je weet dan ook dat het lijf en de geest voor de opdracht staat om een forse duurproef te doorstaan. Dat geeft (mij althans) altijd een ietwat gespannen gevoel dat verdwijnt zodra je bezig bent. Dan twijfel je niet meer of je nog kunt je gaat gewoon.

Wat hij ook vertelt je moet het onderweg toch zelf uitzoeken.

Briefing.

Op de tafel de winnaars trofee. Een kunstwerk van Jaak Waeyen uit Horn.

• Johan Pegge
• Bennie Hutten
• Henk Griemelink
• Leo Slutter

Begeleiding

• Herman Postel
• Frans Blokhuis
• Nico de Vos (Afgevallen ivm ziekte)

Deelname kosten fl  4.200,= / team. excl BTW.  

Met de start in de locatie van de Hogere Hotel school gevestigd in dit fraaie Limburgs kasteeltje.

1. Koninklijke Militaire Academie Breda
2. Alcatel Nederland
3. ICL Groot Brittanie
4. Offset Service Valkenswaard
5. Sekisui Alveo Roermond
6. ABC Lochem
7. Inter Electra Belgie
8. P.O.W Rotterdam
9. Shell Nederland
10. Frico Domo Friesland
11. Para Commando´s Belgie

De wedstrijd vond in Maastricht plaats vanwege ´t 50 jarig bevrijdingsfeest van Maastricht. Het zou een afwisselende proloog worden een combinatie van City survival en spektakel. Er zouden vele duizenden bezoekers zijn en spektaculaire hindernissen.

3 Dagen en 2 nachten boeiende etappes. Eten wordt door de teams zelf meegenomen en bereid.

vlnr Johan, Henk, Leo en Bennie aan de koffie tijdens de ontvangst. Henk heeft altijd schik ook als hij nerveus is.De rest is toch licht gespannen. De touwen zijn klaar voor gebruik.

Mede organisator van Ger uit Belgie. Wij noemden hem Monfert de Mol omdat hij als een mol onder de grond verdween in Sprimont: " Volg me maar naar beneden, geen horizontale gangen ingaan!!. Steeds naar beneden. En ..... weg was hij. Niet weer gezien. Bennie Hutten zag ´n afdaling niet zitten. Claustrofobische eigenschappen. Postel wilde wel mee.

Op zo´n 30 meter onder de oppervlakte kwam Johan vast te zitten met z´n knie. Ergens bij " treme dés obstruee". Klinkt als obstructie. Dat was het dus ook. Hij werd er knap zenuwachtig van. Eigenlijk zit je prompt allemaal vast. Trekken aan JP mocht niet, dus werd Monfert geroepen ergens beneden ons. Die drukte wat naar boven en een klein half uur later was Johan weer vrij man. Het was wel een heel nauw gat waar ik niet meer door kwam. Dus blijven zitten of terug naar boven. Beneden moet het wel indrukwekkend zijn geweest. Een hele grote holle ruimte met een smalle passage in het midden boven "Coulee". Daar kon je een steentje laten vallen vanaf de richel waar je liep en ´t duurde vele seconden voordat je plons hoorde. Monfert was weer verdwenen en de boys waren op zichzelf aangewezen om de uitgang weer te vinden nadat ´t CP-nummer was verstrekt..

Het bovenste deel van de schematische tekening geeft het bovenaanzicht van de grotten bij Spimont. ´n Scheur in de bodem met daaronder een donker gat gaf de ingang aan. Er lag een dikke staalplaat op een iets groter gat in de bodem. Bedoeling was in het gat laten zakken, langzaam gaan hangen aan de plaat en vervolgens loslaten, dan kom je ca 1 meter lager op een rotsblok terecht.  Daarna verder naar beneden.

Peil

Onderste deel de vertikale doorsnede.

Bij de entree dus laten vallen en met gebogen knieën opvangen. We hadden een helm op de kop met een vlammetje erin. Alles was nat en besmeurd met ´n laagje leem. Om niet alles vies te laten worden had ik een t-shirt aan. Dat was niet al te slim. ´t schuurde aan handen en ellebogen en was ´t koud. 10° C. Alles was nauw en zwaar klimwerk in het pikkedonker.

Nu enkele uren kwamen we weer boven, vies, koud en nat. In de waterplassen op de zandweg naar de grotten spoelden we ons af. Vervolgens op wat handdoeken weer in onze mooie geleende Peugeot 806.

Bij de brug

De oude brug in Maastricht is een van basaltkeien gemetselde brug.

Voor Henk duurde de dag soms wel lang en deed hij een dutje.

Tot slot de prijsuitreiking op het stadhuis van Maastricht door de Wethoudster van Sportzaken met aansluitend een diner op het stadhuis. Stef Beunk richtte ´n dankwoord tot ´t volk en de wethoudster.  

Toch werd het een mooie en indrukwekkende wedstrijd welke uiteindelijk in een eendaagse barrage (12 dec 1994) werd beslecht in het voordeel van ABC.