In 1992 namen wij als team van ABC uit Lochem met een 25-tal andere 4-persoons-teams deel aan de Challengers Trophy in Zuid Limburg en NO-Belgie. De wedstrijd stond onder "strakke" leiding van Jack van Gelder....ja die. De trackdesigner was de bekende boomchirurg Ger Eenens uit Born. Hoe het ons ter ore is gekomen weet ik niet meer. Wellicht een algemene uitnodigings / wervingsfolder in de bus gehad. Er hadden al run´s plaats gevonden in ´88, ´89, ´90 en ´91. Dat was ons ontgaan maar deze keer kregen wij ook een uitnodiging. Het was precies wat ons enorm boeide. Hetgeen de organisatie voorspiegelde leek ook een heel gedegen aanpak. Een test van de deelnemers op conditie vooraf was verplicht. Deze werd ook daadwerkelijk afgenomen bij Richard Smit, een grote en bekende naam in de fysiotherapie en trainingsleer, met een grote praktijk in Amsterdam. Daar hebben we ons op een dag vervoegd en werden we getest. Kostte ook nog eens fl 200,= p.p. + de reis en een parkeer bekeuring in Amsterdam toe. Maargoed zekerheid voor alles. Na binnenkomst, ´t was al lastig zoeken voor die boeren uit de Achterhoek naar een achterafzaaltje in de Amsterdamse binnenstad, werden we ingecheckt, ze kenden ons waarachtig als team, en kreeg iedereen een persoonlijke controlelijst. Achtereenvolgens deden we allerlei specialisten aan: - Controle van alle gegevens, bloedruk, gewicht, lengte, bloedprikken etc
- Check van de elasticiteit, amplitudes,
- Maximaal test op de fiets
- Controle op slijtage van gewrichten, toestand van het "onderstel" t.b.v. geschiktheid op lopen.
- Evenwicht organen
- etc.
Na afloop voor eenieder een lijst met aandachtspunten om aan te werken in de voorbereiding. M´n reserves werden al direct op waarde geschat. Dat was een aandachtspunt. Ook werd me verteld dat (hard) lopen geen sport voor me was. Gelukkig wist ik dat. Naast de fysieke test moest ´t er ook goed uitzien dus moesten er speciale overall´s bij de organisatie worden besteld. Hierop waren allerlei sponsor uitingen genaaid. Zag er wel gelikt uit als je de goede kleur had. Ons kleurtje was felrood doch voor mij een pak op maat. Werd speciaal geproduceerd tegen een meerprijs. Het ABC team werd gevormd uit Johan Pegge, Michael Litjens, Jaap Roosma en Leo Slütter. De 4-daagse wedstrijd gevormd uit een groot aantal etappes bestond uit verplaatsingen per ATB, hardlopen, paardrijden, zwemmen en kayakken. Deze takken van sport werden afgewisseld met touwhindernissen, abseilen, tokkelen, bergklauterpartijen, rodelbanen zonder hulpmiddelen en grotverkenningen. De verplaatsingen vonden plaats op basis van aangegeven CP´s op kaart te vinden met behulp van het kompas. Alle moderne navigatie- en communicatie systemen waren verboden. Onder de noemer "No Guts no Glory" verschenen we fysiek redelijk voorbereid maar verder zo groen als gras aan de start. Dat eten onderweg belangrijk was om ´t hongergevoel te verdrijven wist ik wel. Maar dat spieren energie nodig hebben en op een zeer gereguleerde wijze te om blijvend te kunnen functioneren was ons toch wat vreemd. Maar dat leert snel. De 2e dag dag wisten we al veel meer. Op de Vaalserberg was een kampement opgeslagen. Voor elk team was een tent neergezet van 5 x 5 meter. Dat was bij de huidige normen vergeleken zeer luxe. Er was een waslokaal en ´s ochtends klonk er een weergaloze ochtendserenade door het kamp waardoor we werden gewekt. Ik hoor de muziek nog in m´n oren. De start veelal om 8.30 uur, ontbijt evenals warm ´s avonds in de zaal van een lokaal hotel op de berg. Onwetend waren we en met het weer troffen we het niet. We hebben het geweten. Tot op de draad verregend, kaarten weggevreten door de nattigheid waardoor CP´s verpulverd waren, de route bijster, met grote verwonderde ogen kijkend naar het topteam van Ordenance Survey uit Engeland als we hen binnen bereik hadden. Het ging ons dun door de broek toen de hoge touwtrainingsbaan van de Belgische commando´s in Eupen genomen moest worden, langs rotspartijen klauteren zonder vanglijn, voor de eerste maal abseilen van een 80 meter hoge stuwdam met een opleiding van ca 25 seconden. 4 dagen lang, vrijwel zonder slaap, intensieve sport beoefening heeft ons fysiek behoorlijk gesloopt. Dit 4-daagse feest (de menselijke geest schrapt alle ellende) zette ons aan tot deelname aan een volgende editie. De organisatie van Challengers Trophy stokte of staakte de samenwerking met Ger Eenens. Vandaar dat de CT in 1993 uiteindelijk geen doorgang vond. Het liep niet meer c.q. hun visies kwamen niet meer overeen. Dat merkten we natuurlijk tijdens de race van 92. Ger Eenens zette op eigen kracht een vervolg in de steigers (omdat hij een samenwerking met de toenmalige initiatiefnemers niet meer zag zitten) met spectaculaire hindernissen in Maastricht. (sept 1994) Het aantal deelnemende teams viel echter wat tegen. Toch werd het een mooie en indrukwekkende wedstrijd welke uiteindelijk in een eendaagse barrage (12 dec 1994) werd beslecht in het voordeel van ABC. Een vervolg zat er evenwel niet meer in. Dan maar zelf zoiets georganiseerd. In 1993 ging de eerste ABC-run van start rond Lochem in de Gelderse Achterhoek. Na afloop werd de vrede weer getekend in de schuur van een collega in Barchem. De jaren daarop volgden nieuwe sessies met telkens een nieuw gebied. | 
