Op maandag 11 september 06 teruggekeerd van deze "4 weken durende trip" . Hier een impressie van de ervaringen.
4 weken in het spoor van beer, eland, wolf en......de Haas! " Zo omschrijft Bart de Haas zijn Wildernis Event. Onderdeel daarvan is "de omgang met groot wild". Natuurlijk wil je een beer zien maar als de confrontatie daar is zonder hek of berenkuil dan ben je klein in de natuur.
Al meer dan 12 uur zit ik op m'n eenzame post langs de Silver Salmon Creek op een plek 300 meter voordat deze uitstroomt in Kutai Lake. Het is doodstil in de Canadese wildernis juist voor de duisternis op 100 km van de grens met Yukon Territory NW Canada. Zo nu en dan zie ik en 's nachts hoor ik zalmen langs zwemmen naar de paai plekken in het meer. Meer dan 3.000 km zijn deze survival atleten de Yukon opgezwommen, nog 500 meter en dan kan er gepaaid en bevrucht worden. Dan rest slechts te sterven. Ik heb juist deze plek uitgekozen om tot volstrekte rust te komen, te genieten van en na enkele uren onderdeel van deze natuur en om de grizzly te zien. Achteraf realiseer ik me dat die wens met iets te veel bravoure was geuit....... in de gedachte dat 't wel heel erg toeval zou zijn als tie ......
Plons, plons plons, plons, Ik hou m“n adem in en luister nog een keer: Plons, plons plons, plons, ik hoorde “t nu toch duidelijk. “t Was al koud die avond en stil zitten vanuit m“n strategische positie deed me de rillingen over de rug lopen. Dus was ik in de nauw sluitende mummie slaapzak gekropen. Links en rechts kijken was met capuchon nauwelijks mogelijk. Ik trek in één ruk de capuchon van “t hoofd. Plons, plons plons, plons, ik draai m“n hoofd naar links en....... werkelijk langs de Creek, met ijzige kalmte, komt de koning van de Canadese wildernis aangeschreden. “n Grote weldoorvoede grizzly beer. Nog 60 - 70 mtr verwijderd. De ademt stokt me in de keel en m“n hart ratelt naar 180 slagen/min.
Doodstil en onbeweeglijk volg ik deze gigant op z“n jacht naar zalm. Het is nog redelijk licht zo juist voor zonsondergang. Ik durf geen foto te maken bang dat “t mij nog onbekende toestel flitst met onbekende gevolgen maar de beelden die ik zie branden in m“n geheugen. Vanuit m“n positie komt hij steeds dichter bij, midden door de Silver Salmon Creek, dicht (10 mtr) voor mij langs naar rechts richting de fuik waar de zalmen niet verder kunnen en hij z“n slag kan slaan. Hij loopt, links en rechts loerend naar zalm en ruikend naar onraad verder tot exact het punt waar Froukje, de friesche studente, gister stond en terugkeerde naar de visfuik. Op het punt precies westelijk, exact op de wind vanaf mij, richt hij z“n kop op, snuift kort en draait onmiddellijk z“n kop dodelijk precies in m“n richting. Ondanks de instructie om oogcontact te vermijden kijken we elkaar 1-2 seconden, “t lijkt een eeuwigheid, recht in de ogen. Dan draait hij zich om en verdwijnt, soepel op de kant springend, aan de overzijde van de Creek tussen de wilgenstruiken. Z“n brede rug drukt eerst “t bos uit elkaar om vervolgens met enig gekraak van takken in het hoger opschietende bos te verdwijnen.
Waauw, holy shit wat “n intense confrontatie. M“n hart bonkt nog tijden na. Langzaam normaliseert de ademhaling, op 10 meter , zo“n beest, zonder “n dik hek of een een diepe kuil ertussen. Dat is toch wat anders dan in de dierentuin. De ontmoeting verliep zoals Bart had verteld zoals vele normale confrontaties verlopen. Maar wat is normaal, niet alle beren zijn hetzelfde en zij reageren allemaal naar gelang de omstandigheden en hun aard. Ik gaf hem de gehele wilderness als vluchtroute en kon zelf alleen hoger de boom in al zou dat nog knap lastig zijn met de koude strammer wordende ledematen en een lastige klimboom. Dat had ik van te voren al bekeken.
In Google Earth de kampplaatsen en de route geplakt.
Hieronder het uitzicht vanaf de locatie van waaruit Bart de Haas z“n ontberingstochten opstart. Oftewel vanuit z“n cabin in Atlin met uitkijk over Lake Atlin (in het indiaans betekent dit : ontiegelijk groot tering meer) in het uiterste noorden van British Columbia Canada. `t Kan er spoken, windkracht 6 en toevallig even in het midden ,........dan berg je maar of de natuur doet “t..
Natuurlijk de vraag: "En eh.... heb je een beer gezien? Ja dat kan ik bevestigen. Meerdere keren zelfs. Onvoorstelbare intense momenten waren dat. Als de grizzly“s "volgens afspraak" handelen dan verdwijnen zij na contact en identificatie snel in de wilderniss. Maar deze koning van de Canadese Wildernis laat zich niet ketenen in standaarden en is onberekenbaar.
Maar ook de onnavolgbare schoonheid op elk uur van de dag. Om stil van te worden. Onderstaand vanaf ons visstekje aan Kutai Lake. Van de zonsondergang viel uren te genieten als er toch weinig meer te overleven was.
“s Avonds laat en “s ochtends vroeg beten de snoeken “t best. We hadden enkele specialisten in de groep die zich snel ontwikkelden op het vangen van snoek.
Verkenning met Hans, Raoul en Margot van 11 tot 15 aug. met een trip vanaf Calgary via Banff, Jasper en Hinton naar Rock Lake en enkele andere mooie plekjes om outdoor activiteiten te ondernemen.
Hiernaast afgebeeld het zonnekompas. Op een schijfje hout is een 360° verdeling gemaakt per 10°. Deze is op het noorden gelegd. Dit kun je vaststellen door er ietwat schuin een spijkertje in te slaan zodat de schaduw wat langer wordt. Daar waar de schaduw het langst is gedurende de dag ligt het Noorden. Omdat de dag 24 uur duurt en de zon een traject van 360° aflegt is de hoekverdraaiing 15° per uur. Hiermee is de tijdsverdeling over de dag af te tekenen. Vervolgens kan in het gebruik deze redenering worden teruggedraaid en is het noorden te bepalen op elk uur van de dag...... Inderdaad als er zon is en dus schaduw.
De "Spirit of Taku" is de naam van “t vliegtuig dat ons dropte op Simpson Lake. Chris de piloot had de opdracht om in diep water een crash te simuleren. Dit kostte hem zichtbaar moeite, “n Piloot landt normaal gesproken “t liefst rimpelloos op het wateroppervlak. Nu gooide hij met een smile alle rugzakken in de diepte en ons er achteraan...
Bij veel natuurvolken wordt als inwijding om van kind “n volwassen man of vrouw te worden een periode van afzondering in de natuur gebruikt. Dit heet bij de indianen een Vision Quest, vertaald is dit een Visioen Wake. Dit bestaat uit een aantal dagen die men alleen, vastend ( men drinkt gewoonlijk wel water) doorbrengt. Je wordt alleen gelaten met jezelf, de natuur, de jaren die je gevormd hebben tot dan toe, je ouders en je voorouders. Steeds meer mensen ontdekken dat er een levende band bestaat tussen de mens en zijn omgeving. De stilte, het contact met de natuurkrachten, de fysieke opgave, kunnen je brengen in een meditatieve toestand waardoor die levende band voelbaar en soms zelfs zichtbaar wordt in de vorm van een visioen. Het zoeken van antwoorden op levensvragen staat centraal.
Tijdens deze Canadese Survival was de vraag van Bart wie interesse had om hieraan deel te nemen. Niet op de wijze zoals de indianen vroeger deden doch slechts gedurende 24 uur. Echter wel zonder eten, met water voor 24 uur en niet slapen. De slaapzak kon worden meegenomen ter bescherming tegen de kou bij helder weer.
Van de 12 deelnemers waren 6 mensen bereid om deel te nemen. Ieder voor zich koos of zocht een eenzame plek in de wildernis. Ik wilde dit ook wel eens ondergaan alhoewel ik geen visioenen verwachtte. Na “n uur of zo gezeten te hebben vroeg ik mezelf nog eens nadrukkelijk af waarom ik dit eigenlijk wel wilde. Ik had zo geen groot probleem of een dilemma om te overdenken. De motivatoren heb ik vervolgens direct alsvolgt genoteerd:
Alhoewel we al 5 dagen op weg waren, en al een week langer weg uit de bewoonde wereld, vond ik nog geen volledige rust in m“n hoofd om van alle elementen te genieten. Dus helemaal tot ontspanning komen in volledige eenzaamheid leek me een goede remedie.
24 uur volledig opgaan in de natuur en er onderdeel vanuit maken zonder eten dat toch al schaars was met alleen wat water en niet slapen.
Ons kamp lag bijna aan de oostzijde van Lake Kutai. Nog iets verder naar het oosten was het kamp van de Indiaan met z“n helpers die 'n overheids opdracht hadden om de zalmen te tellen in de toevoer Creek naar het Lake Kutai. Daarvoor hadden zij een fuik gebouwd. “s Avonds begonnen in het kamp de honden te blaffen naar we hoorden van de indiaan omdat “n grizzly beer de Creek afliep naar de fuik om van de zalmen te nuttigen. Daar was de indiaan niet van gediend en die schoot er “s avonds wel eens een kogel overheen om hem te verdrijven. Het leek me wel “n idee om op het uitzichtspunt van de indiaan over de Creek deze 24 uurs Vision Quest door te brengen en aldaar de beer te zien hetgeen conform geschiedde......
Achteraf concludeer ik dat ik in m“n doelstellingen ben geslaagd.
Vanuit deze pagina volgt “n verslag van deze "expeditie" 
