Activiteiten:

Route 2006

De routes  2006 zijn weergegeven op onderstaande 1:250.000 kaart van Atlin en omgeving. Dit is een schaalgrootte waarop normaal alhier geheel Nederland wordt weergegeven. Elk vak beslaat 10*10 km. Een deel van de kaart primair uitgeknipt voor het operationele gebied. De dikke rode lijn betreft de aanvliegroute zoals ik deze heb gevolgd. Van te voren al uitgebreid studie gemaakt van de kaart zodat de configuratie van de bergen, bergruggen, en rivieren met hun stroomrichting bekend waren. Daardoor was ook de landings plek, aan de noord-oostzijde van Simpson Lake, zeer snel te localiseren.

De genummerde posities geven de coördinaten van de kampplekken aan. De rode lijn aanvliegroute. De paarse lijn is de track welke daadwerkelijk is gelopen. Tussen kamp 4 en het eindpunt 8 is er wel wat meer geslingerd door de wilgenbossen. Zoekend naar ´n trail, afgewisseld met een altijd maar verkeerd lopend elandspoor.

Indien gewenst onderstaande miniatuur van 0,5 Mb. Hierop het gehele gebied met de routes.

Start vanaf Lake Atlin.

Kamp 1 Simpson Lake

Landing op Simpson Lake. Piloot Chris gooide in opdracht van Bart alle rugzakken uit het vliegtuig met het verzoek om er snel achteraan te springen, en naar de kant te zwemmen.

Direct na de landing vuur maken op de aanwezige stookplek.

Om de wildernis niet te verstoren maakt Bart gebruik van een 100 tal kampplaatsen waarvan hij de coördinaten kent. De routes, welke telkenmale worden ontwikkeld, verschillen zoveel mogelijk van elkaar doch wel gebruik makend van de kampplaatsen.

Nadat het vuur volop brandde ontvingen we onderstaande blanco schets. Verzoek was om de positie vast te stellen. Dit was dus kamplaats 1.

Hier verbleven we als 3e en 4e groep 2 dagen. In groepjes van 3 personen vertrokken we daarna via een overnachting op 1A naar Kutai Lake (kampplaats 2).

Samen met Johan (uut Gruningen) en Thomas (uut Enschede) gingen we op weg. ´n Goede groep waarin we goed samenwerkten.

Intentie was om er 1 (min) a 2 (max) overnachtingen in te plannen. M´n drive was hier nog te veel gericht op het snel overbruggen van de afstand naar Kamp 2. De anderen konden nauwelijks volgen en achteraf verspilde ik te veel energie voor een overlevingstocht. Met 25 kg in de rugzak was ´t al zwaar genoeg.

Onderstaande ´n impressie van de wilgenbossen. Altijd in de dalen waar vocht ruim voorhanden is. Moeilijk doordringbaar tenzij je een goede trail hebt. Meestal loopt die niet in de richting die je zelf wenst of moet lopen. Vaak doorkuist door elandentrails die nooit in de gewenste richting lopen en veel lijken op de humane trails. Veel zompige plekken in die bossen, dan weer kleine of bredere stroompjes.

Alhoewel we langs het ravijn bij de nadering van Pike Lake wat onhandig manoeuvreerden via een zeer lastige beverdam kwamen we vrij snel bij Pike Lake op kamplaats 1A aan. De passage van een beverdam met rugzak is dodelijk vermoeiend. Wellicht dat m´n compagnons dachten dat ´t mij licht afging. Maar ´t licht ging bijna uit. Puur de dam gaat nog wel maar de zompige zooi erachter is vrijwel niet te doen.

Dwars door zo´n beverdam delta is ´n zware opgaaf. Van hoge pol op hoge pol probeer je het water te ontwijken. Totdat je er tot het kruis of verder ingaat. Dan is het een hele hijs om je er weer uit te trekken met de toch al topzware rugzak.

Het was geen fijne kamplaats tegen die heuvel aan in de nattigheid. Ook vissen was lastig in de drassige waterkant. Toch ving Johan, die zich gaandeweg tot een groot visser ontwikkelde, ´n flinke forel. Welke we snel gaar stookten op het door Thomas aangestoken vuurtje in de veengrond. De forel in 3 delen opgedeeld en gesmuld. Nog een bouillon erachteraan met de vissekop en graat uitgekookt en we gingen heerlijk liggen nadat Johan nog een forel ving welke we in de boom hingen voor de volgende ochtend. ´s Nachts begon het te regenen en de bui hield aan tot de volgende middag. Thomas ontwikkelde ´s ochtends de gedachte om maar te blijven liggen hetgeen ook wij een goed idee vonden. Groep 2  welke die dag eerder vertrokken was passeerde ons een half uur later. Rond 10 uur werd ik wat onrustig en riep ik de andere beiden op om toch maar te vertrekken. In de slaapzak liggend schiet het ook niet op. Dat vonden ook zij. We braken het kamp op in de stromende regen, de vis in een zak op de rug en vertrokken in een flink tempo richting kamp Kutai Lake.

Kamp 2 Lake Kutai.

We kwamen er rond 14:00 uur als 2e groep aan. Een ruim kamp aan het meer. Iets verderop ´t kamp van de indiaan Harry die met enkele stagiaires de zalmentrek, naar Kutai Lake,  tegen een vorstelijke beloning in kaart bracht. In de toevoer Creek welke aansluit op de Silver Salmon River was een flinke fuik gebouwd. Alle zalm werd eruit gehaald, bemonsterd, gesexed, gemeten en in ´t meer gegooid.

Hier wijde Bart ons in in het leven van de indianen (web of Life en medicin wheel) , werd het maken van vuur beoefend, "ondergingen" een aantal deelnemers de Vision Quest, en visten we zoveel mogelijk.

Juist voor de fuik verzamelde de zalm zich. Zelfs hier was het lastig om er een te speren. De dag na onze aankomst zou de indiaan al de fuik ontmantelen omdat hij vertrok met z´n stagiaires. De trek was tot z´n eind gekomen. Hij had er "slechts" 800 geteld. Direct na het ontbijt bezochten Hendrik en ik nog even de fuik en prikten er beiden een aan. Ook Johan viste er later nog een op die al vrijwel aan het eind van z´n Latijn was,  met het vangnet. Hij vroeg zich af of een bijna overleden zalm nog wel te eten was waarop ik antwoordde: "zolang de bloedsomloop nog niet stagneert is het vlees nog goed". Er heeft ook niemand over de smaak gepiept!!

De vangst van die ochtend. Ik sloeg ook nog een snoek aan de haak.

Hendrik bouwde hier een smoke house tijdens onze vision quest. Hierdoor beschikten de nog survivalden later over gerookte vis (zalm en snoek). De vis bleef in ieder geval 5 a 6 dagen goed!.

De dochter van Hendrik,  Julie werd hier 14 jaar. Dit werd uitbundig bezongen.

Bart kreeg last van hartritme stoornissen tijdens onze Vision Quest. Hij was ook met een (on) behoorlijk inspanning van kamp 1 naar 2 gelopen. Alhoewel hij niet de 2 fouten maakte die wij maakten door 2 keer door een 500 meter beverdam de ploeteren was dit ook voor hem een pittige opgaaf. Ook hij liep zonder brandstof. De ochtend na de Quest verstoorde vliegtuiggeronk de visioenen en vertrok Bart naar het ziekenhuis. Nadat hij ´s ochtends om 8 uur contact had gezocht met de piloot was hij binnen een uur weg. Frank van Zwol de al behoorlijk ervaren GIO (Gids In Opleiding) nam de leiding over.

Ik dacht dat m´n plannen om hierna solo  verder te gaan in het water zouden vallen omdat ik vermoedde dat Frank tijdens z´n onverwachte eerste gidstocht geen extra risico´s zou willen nemen. Qua navigatie zag ik geen problemen. Meteorologisch was ik minder in beeld. Maar in de regel is het toch weer of geen weer je gaat toch als ´t plan daar is. In de bergen wordt het kritischer. En daar gingen we naar toe.

Toen ik bij hem aankondigde de andere ochtend alleen te vertrekken stemde hij toch hiermee in. Hetgeen betekende dat hij in ieder geval vertrouwen had in m´n navigatie kennis en vaardigheden in dit gebied. De eerste 2 dagen was me dat ook goed afgegaan evenals ´t spoorlopen c.q. zoeken van de trails. Ik denk dat hij al wel een beeld had wie de zaken beheerste en wie niet alhoewel hij ook geen vermoeden had dat hij al tijdens z´n opleiding de groepsleiding zou moeten overnemen. Z´n eigen plan om na Kutai Lake solo verder te trekken viel in duigen

Ook het aantal nog actieve survivallaars loopt terug. Erwin is gestopt evenals Froukje. Thomas doet ook niet meer mee. Bart is uitgevallen. Hendrik en Julie trekken hun eigen plan.

Kamp 3 Dixie Lake.

De groep decimeert inmiddels. Bart is per vliegtuig afgevoerd.  Ook het aantal nog actieve survivallaars loopt terug.

Deze ochtend ben ik solo vertrokken ´n uur eerder dan de groep. Ik zette er wederom flink de sokken in. Na ca.1 uur juist nadat de route de trail parallel aan Kutai Lake had verlaten en we ca 150 meter moesten stijgen werd ik geconfronteerd met de eerste tekenen van afnemend vermogen in de benen of misschien wel "motor" vermogen. Alsof je 100 kg op je nek naar boven sjouwt. Nadat het weer vlakker werd, waternat, ´t tempo maar wat afgezwakt en ´n kwartiertje rust genomen. tevens mezelf tot de orde geroepen dat de eerste prioriteit overleven was en de consequenties hiervan vast gesteld. Op elk moment waar mogelijk energie besparen!! Een beetje laat maar het kan nog.

Prachtige route bij mooi zonnig weer. Langs de meertjes was sprake van een onbeschrijfelijke schoonheid. Nog een oude cabin alhier bezocht.

Rond half een, nog steeds een half uur eerder dan gepland, in kamp 3 aangekomen. Een oud jagers kamp. Vuur gemaakt, slaapplek ingericht, kamp locatie en omgeving verkend, 300 meter naar het meer gelopen. Lijkt een goede visplek.

Vervolgens getracht alles te drogen. De gehele tocht constant met natte voeten gelopen. Alhoewel er gore-tex in de schoenen zit worden deze in nat gras al waternat. De blaar op m´n voet is al voor de derde keer voorzien van een volgende blaar eronder en wordt knap rood. Behandeld en bepleisterd.

Tegen 2 uur komen Thomas en Froukje aangelopen. Zij zijn van de groep vertrokken en keren terug via de kortste route terug naar Atlin. Froukje is niet lekker en Thomas gaat mee. Zij zullen na terugkeer zorgen voor een vorstelijke macaroni hap.

Tijdens de nacht begint het te regenen. Ik lig droog geen probleem. ´s ochtends komen Rolanda en Willem richting kampvuur. Rolanda is zwaar over de rooie en wil terug naar Atlin. Het zeiltje van hen was lek en alles nat en koud. Frank weet e.e.a. op deskundige wijze op te lossen, belooft zijn tarp en eventueel zijn slaapzak. Hierna keert de rust terug. Frank genereert hierna wel ´n idee. Bij aankomst op kamp 5 komt dit eruit.

Hendrik en Julie zullen hun eigen koers teruglopen

 Nog 3 survivalars van de 12 starters  die niet aan het noodrantsoen hebben geknabbeld.

Kamp 4. Canyon Creek.

´s ochtends met de groep de snel stromende O ´Donnel river overgestoken. Alhoewel ´t water niet al te hoog stond is het toch even opletten op de niet duurzaam gebleken Teva´s. De achterverbindingsstukken van beide Teva´s hadden het begeven. Getracht om dit met trekbandjes te herstellen maar het zit voor geen meter.

De ATV trail welke we hier volgen geeft wat discussie. Erwin leidt de tocht vandaag doch gaat mis langs de rivier. Er staan geen richtings bordjes als in Zwitserland.

In Canyon Creek aangekomen is snel  duidelijk dat hier geen vis zit. Zover het er nu uitziet geen enkel meertje meer tot ´t eind. Onmiddellijk wordt de consequentie helder. Ik zal het moeten doen met ´t kleine plastic zakje half vol met 3 stukken vis en dat voor 5 dagen. Ik verdeel ´t in 5 stukken en deze weer in drie. Voor de ochtend, middag en avond.  Elke keer ca. 5 cm3 goddelijk lekkere stukjes. Soms doe ik een stukje in ´t dagelijkse bekertje bouillon. Heerlijk!

De dag van morgen stresst me enigszins. De bergen in en geen kracht meer in de benen. Frank loopt nog als een kievit. Heeft kennelijk voldoende vis en eet altijd maar niet uit ´t noodrantsoen. ´t Is wel ´n beest dat doorgaat.

Bij het kampvuur stoot Barry m´n etensbakje met vissekop bouillon om. Het was bijna klaar en ik keek er likkebaardend naar uit. Ik vloek ´n keer hartgrondig en iets te luid. ´t Wordt scherper! Na 10 min vraagt Barry of ik wellicht een bouillon blokje van hem wilde. Ik mompel dat dat een briljant idee is......

 Nog 3 survivalars left!

Kamp 5. Laurie Range

Vandaag 500 meter geklommen in ca 12 km. en dwars door vele wilgenbossen gevochten. Het irriteert als de groep sneller gaat dan je eigenlijk wilt. ´k kan ze net bijhouden maar heb niets extra´s. Dat weerhoudt me ook om meer solo te doen.

Natuurlijk erger ik me als Frank telkenmale switched tussen trail, geen trail en ´n elandenpad. Hij is wat ongedurig, opportunistisch maar doet stinkend z´n best. ´t Is ook de vraag of ik ´t beter doe en voor de stemming in de groep is het ook niet goed om te tornen aan zijn keuzes. Dus ik hou de kaken zover ik kan op elkaar. ´n Enkele keer maak ik een opmerking hetgeen hij tolereert en over zich heen laat komen. Dat gaat de de verdere dagen enkele keren vaker zo, maar ik merk ook wel dat hij de primaire en elementaire navigatie aspecten wel in het oog houd. Wat zijn enkele honderden meters extra door wilgen eigenlijk ook onbetekenend!?

M´n alhier zeer ordentelijk opgezette tarp van ´t fabrikaat Golite. Lichter dan Bart´s zeiltjes en wat functioneler uitgevoerd. Als je deze strak opzet staat ie als een huis. Vederlicht en waterdicht. Niet met de neus in ´t nauwe voeteneind gaan liggen. Dan druppelt de condens al snel de hele slaapzak nat.

Getracht een plek te vinden om de tarp op te zetten. Frank roept iedereen bij elkaar en stelt voor om een plek te zoeken zonder tarp onder een boom. Alhoewel ik onderweg telkenmale prachtige omvangrijke oude dennen zie staan waaronder je zou kunnen slapen kan ik er hier geen vinden. Ook een vlakke plek voor de tarp is er niet. Uiteindelijk zet ik om op open terrein niet geheel vlak of geheel niet. Wel met de smalle dichte zijde in de windrichting. Er staat en straffe wind maar het weer lijkt helder te blijven. Om niet met m´n hoofd heuvel afwaarts te liggen ga ik hiermee in de tarppunt liggen. ´s Nachts begint het weer te regenen terwijl het zo mooi leek. De koude regen zorgt voor veel condens. M´n slaapzak wordt drijfnat. De tarp was wat losjes opgezet, het weer leek zo mooi, maar met de aanwakkerende wind en de regen zakt ´t geheel in. Ik besluit om toch maar met m´n hoofd naar beneden te gaan liggen. Slapen zit er toch niet meer in en opnieuw opzetten in de regen, ´n fatsoenlijke tentstok zoeken was ´s avonds al niet gelukt, zag ik ook niet zitten. Dus ellende gedurende de rest van de nacht. ´s Ochtends zag ik er beroerd uit. Passend zei ik nog bij het kampvuur dat je toch altijd wel een kleinigheid te wensen overhad.

Kamp 6 Johnson range

Vanuit Laurie Range het dal door over de rivier, de trail oppikken en dan naar ´t volgende kamp leek vrij simpel. Ik had van te voren (bij Kutai Lake)  de volgende gedachten om dit solo te doen.

• 7 uur vertrekken
• afdalen naar de rivier kost geen kracht en duurt hooguit ´n uur.
• trail oppikken en ca 500 meter omhoog. 2 uurtjes naar kamp 6.
• Ik denk dan stijg ik de volgende 300 meter ook gelijk. Nog eens 1,5 uur.
• Aan de andere zijde nog ´n uur om op de trail te komen en een uur afdalen.
• 2 uur rust gezamenlijk
• Totaal 7 uur. Ben ik midden op de middag bij Mc Kee Creek. Proberen een lift te krijgen naar Atlin. Lukt dat niet dan loop ik die 20 km wel dicht ook al wordt het midden in de nacht en op m´n tandvlees.

Hieronder de route nog eens in Google Earth.

Onderweg naar kamp 5 Laurie Range kreeg ik al twijfels. De benen wilden niet. Als je in het kamp bent en wat uitgerust begint ´t weer te kriebelen. Maar het wordt kouder, de wind en regen werkt tegen en ik begin te twijfelen of het verstandig is. Alleen lopend zal ik ook moeten/willen zoeken naar trails. Deze zijn niet gemakkelijk te vinden. Dus zullen er fouten worden gemaakt welke tijd kosten.

Uiteindelijk moet ik een besluit nemen voordat ik Frank alternatieve plannen voorstel. Het gebrek aan brandstof krijgt uiteindelijk toch de overhand. Ik mis kracht en besef dat ik dit plan kan uitvoeren als ik voldoende eet maar dat het ook dan risico´s inhoud. Ik kan altijd een kamp maken en overnachten maar dan nog moet ik extra eten. Dat tast het survival principe en dus prioriteit 1 aan. Voor dit wat extremere plan heb ik extra energie nodig en in de praktijk kom ik tekort. Ik besluit met grote tegenzin om bij de groep te blijven. De periode dat ik ´t gevoel had op eigen kracht te navigeren blijft beperkt tot 3 dgn. Ik had graag meer ervaring opgedaan.

De route naar Johnson Range bleek ook redelijk pittig. Onder in het dal was ´t lastig in de wilgen. Vaak de Creeks door, drassig, struikelend door de wilgenbossen en weer tegen de berg op.

´s Avonds kwam ´n eenzame Edwin Roest ons achterop lopen. Hij had de Telegraph Trail een andere tocht gelopen en was ons sedert Kutai Lake steeds een dag achter. 30 dagen alleen op route en eindelijk eigen volk.  Ook hij had ondanks z´n voedings pakketten danig ingeteerd op de reserves. Was kilo´s afgevallen op het toch al tanige lijf. Had ook de beschikking over een geweer waarmee hij enkele grouses geschoten had. Ook nog even een zwarte beer onder schot gehad doch toen deze ook volgens " de afspraken" handelde en een omweg maakte ging hij vrijuit.

Hij had dit stuk al eens gelopen en diende dan ook van advies bij het vervolg de andere ochtend. Hij adviseerde ondanks ´t weer toch de route via de pas te nemen en niet om te lopen om de Johnson Range bergketen heen. Dat advies werd in dank aanvaard.

Onderstaand de afdaling vanaf de pas op Johnson Range. We liepen boven tussen sneeuwveldjes door, ´t was zwaar bewolkt.

Warm Bay / Mc Kee Creek.

We liepen zo snel als mogelijk van de berg af over het ATV pad. Wel in de discipline blijvend. Niet vooruit hollend. Het regent en ´t pad was nat. De laatste afdaling niet vallen en nog net iets breken!

Min of meer de finish foto. Weer terug bij de bus die ons het laatste stukje 20 km vanaf de gravel road terug bracht naar Atlin. Drijfnat maar blij dat we er zijn.

V.l.n.r.

Erwin, Frank, Edwin, Willem, Rolanda, Barry, Johan, Leo, en Froukje. (Thomas maakt ´t plaatje)

Terug

Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kom

pas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas Survival oriëntatie speurtocht kaart kompas