"GR5 tweede etappe moest gereden worden." Verslag mei 2006 door Johan Pegge Aan het eind van de inspannende tochten van vorig jaar over de GR5 van Maastricht naar Vianden met een tussenstop in Stavelot was iedereen ervan overtuigd dat het zo goed was maar na een dag werd er al gesuggereerd dat er een tweede editie zou moeten komen en logisch geredeneerd betekende dat van Vianden naar verderop. Verderop werd door Leo bepaald op Schengen. Een historische punt in Europa want hier ontmoeten de landen Duitsland, Frankrijk en de Benelux elkaar in een drielanden punt en dus niet zo verwonderlijk dat daar het bekende verdrag van Schengen getekend werd. 
12 en 13 mei werden als data vastgelegd in de hoop dat iedere deelnemer van vorig jaar zich weer zou aanmelden. Dat de tocht van vorig jaar zulke diepe sporen had nagelaten hadden we niet verwacht want slechts een viertal pure liefhebbers (vlnr)Herman, Leo, Johan en Ernst) voelden zich geroepen voor dit uitputtende gevecht met de natuur en zichzelf 
daarbij vergezeld van een tweetal geroutineerde begeleiders (Hannie en Hans) Donderdag 11 mei vertrok de groep richting Luxemburg om te voorkomen dat ze de volgende dag niet op tijd zouden kunnen beginnen. Het onderkomen van vorig jaar in Vianden stond er nog, weliswaar gedeeltelijk gesloopt, naar verluid voor een verbouwing, maar er was nog plek genoeg om onderdak te bieden aan een drietal leden van het team terwijl de andere drie zich hadden verschanst op een camping iets verderop aan Duitse zijde van de Our. Door enige vertraging van de camping gasten ( bruggen en wegen lagen eruit) pakten de coureurs de volgende dag om 9.15 uur de route langs Our, Sure en Moezel op net buiten het centrum van Vianden en werden de klimmerscapaciteiten van de deelnemers gelijk getest. Boven op de eerste heuvel weer netjes op elkaar gewacht en bleven zo braaf met zijn vieren bijeen totdat Leo zei: “Jullie gaan maar” waarmee hij Herman en Johan bedoelde. Uit geveinsde beleefdheid vroegen die nog even of hij het echt meende maar het antwoord hebben ze niet afgewacht.  
Een fantastische tocht volgde met steile hellinkjes waarbij de triple goed van pas kwam om daarna te worden afgewisseld met de afgevlakte toppen, die soms het karakter hadden van hoogvlaktes, door de Luxemburgse landbouwers in ontwikkeling waren gebracht met gras en reeds flink groeiende tarwe en gerst en zo voor een groene deken zorgde afgewisseld met de ook hier in opkomst zijnde prachtige gele koolzaadvelden. 
Johan, Leo en Ernst zorgvuldig de stayer regels in acht nemend. Herman zorgt voor de foto's Heel venijnig waren de klimmetjes zodra die ergens het bos invoerden, waarbij in enkele gevallen zelfs de triple onvoldoende was en er moest worden overgeschakeld op de pedes apostolorum. (te voet dus). Herman en Johan wisten dat dit het domein van Leo en Ernst was en waren bevreesd om hun voorsprong te verliezen met name op de stukjes waar de hellingen waren voorzien van schots en scheef liggende natuursteen wat een trap voorstelde. Het beklimmen van de trappen was zeker niet de specialiteit van Herman maar in de afdalingen die er daar op volgenden was hij, (als oud motorcrosser) een ware down hiller die met grote vaart behendig langs uitstekende keien en over smalle houten bruggetjes denderde. Daar maakte hij het tempo en moest Johan om geen al te grote achterstand op te lopen al zeilen bijzetten waarbij de hartslag met enige regelmaat in het rode gebied werd gedreven. 
De zo spontaan gevormde aanvulling van elkaars kwaliteiten kreeg iets van een samenwerking en maakte het koppel zelfs overmoedig hetgeen zich uitte in de tijd die ze namen om de mooie plekken uit de route fotografisch vast te leggen. Na ongeveer 4 uur fietsen troffen ze de begeleiders voor de tweede keer, nu in het rustieke plaatsje Berdorf. Des te langer de tocht duurde des te fijner waren de ontmoetingen met Hans en Hannie, hetgeen zonder meer te maken had met hun voortreffelijke assortiment aan koffie, energiedrank, repen, koeken en de persoonlijke aandacht voor iedereen maar ook de vermoeidheid van de rijders zullen aan dit gevoel hebben bijgedragen.  
Bovendien werd duidelijk dat het vanaf Berdorf naar Echternach, de tussenstop op de route naar Schengen, nog ongeveer 7km was, hetgeen met Hollandse maatstaven werd vertaald in een klein half uurtje fietsen. 
Maar de hoogtelijnen lagen weer erg dicht bij elkaar in een groene omgeving hetgeen betekent klimmen en dalen over bospaden en in combinatie met de reeds afgelegde kilometers stond dat garant voor een dubbele tijd maar na 5 uur fietsen was er uitzicht op Echternach en werd duidelijk dat deze eerste dag die onder een stralende zon was verreden erop zat. 
10-tallen bruggetjes in een weergaloze omgeving maakten het een onvergetelijke indruk en 't fietsen lastig. 
Het onderkomen voor de nacht was snel gevonden en onder het genot van een pilsner van Luxemburgse herkomst werd de komst van Leo en Ernst afgewacht en toen die ook arriveerden konden de sterke verhalen beginnen over rotsige trappen en gemene hellingen die gedurende het gesprek langer en steiler werden. 
De dag werd afgesloten met een heerlijke maaltijd bij Romario in het centrum van Echternach waarna iedereen de rust probeerde te vinden als voorbereiding op de dag daarna. De tweede dag begonnen wij met een ontbijt om 8.00 uur en niet op de officiële tijd van 8.15 uur. Leo had namelijk al zijn charme in de strijd gegooid en daarmee de lieftallige maar punctuele gastvrouw zover gekregen dat ze het ontbijt met een kwartiertje had vervroegd. Het resultaat telt. Naar buiten kijkend zagen we dat er een buitje was gevallen,niet wetend dat het de halve nacht geregend had. Dat werd later duidelijk gemaakt door Hannie, Hans en Herman die het gekletter van de regen als inbreuk op hun rust ervaren hadden. Een excuus voor de komende dag!? Vast niet.  Onder een bewolkte hemel ging het om 9.00 uur van start. Direct omhoog de heuvels in om de route weer op te pakken met een tempo alsof het de enige heuvel was die vandaag beklommen moest worden om uiteindelijk op de top op elkaar te wachten, inmiddels de afslag van de route voorbijgesneld. Maar geen nood de kaart erbij en er werd een weggetje gevonden die ons weer op het rechte pad zou brengen. 
Halverwege dit pad werkte een dikke kei niet mee om tijdig de weg van Leo te verlaten en voor hij't wist lag hij lang uit in het gras maar stond als een speer weer op om maar te laten blijken dat hem niets mankeerde en hij de route wel kon vervolgen. Of het door de val kwam of een andere oorzaak had is niet bekend maar het oriëntatie gevoel van de groep werd er niet beter van om niet te spreken van een totale desoriëntatie, die het hoofd werd geboden door een voettocht dwars door een pas ongeploegde akker. Toen pas zag je wat de regen in een nachtje met de Luxemburgse bodem doet. De loss had zijn sporen nagelaten op de rijders en de fietsen en voor enkele kilo’s extra bagage gezorgd. Toen ondanks de aanwezigheid van de hoofddocent navigatie even later opnieuw Echternach in beeld kwam(een ellipsoïde magnetische deviatie afwijking) moest de hulp van een trimmer ingeroepen worden om te vertellen waar ze nu precies zaten. Een verfrissend buitje spoelde alle gehannes van het eerste uur van hen af en iedereen zat weer op het spoor van de GR5. Verrassend om te zien hoe verschillend de GR5 is bewegwijzerd in de verschillende departementen. Als eerste betrof het een departement dat het niet zo nauw nam met een goede aanduiding, hetgeen tot veelvuldig raadplegen van de kaart leidde, met als gevolg dat de afstand tussen de twee groepen gering bleef. De route was er niet minder mooi om, prachtige paadjes langs kleine stroompjes, afgewisseld met verharde weggetjes door prachtige dorpjes en velden waar ruilverkavelingen geen grip op hadden gehad. Toen Herman in de buurt Wasserbillig een lekke band kreeg verbaasde het Herman en Johan niet dat even later Ernst en Leo aan kwamen fietsen. “Lekke band”vroeg Ernst nog belangstellend, terwijl een binnen en buiten band zijn weg bijna versperden om daarna vrolijk verder te rijden en daarmee groep 2 promoveerde tot groep 1. Bij de ravitaillering zouden ze wel weer worden ingehaald was de algemene gedachte. Maar waar was die ravitaillering. Veelvuldig werd telefonisch contact gezocht maar het bleef beperkt tot vriendelijk voice-mail boodschappen. Uiteindelijk werden Herman en Johan gebeld met de vraag waar ze zich bevonden want Leo en Ernst zaten inmiddels aan de koffie en de koek. Leo maakte duidelijk op welke plaats, buiten de route ergens langs een spoorlijn, Hans en Hannie stonden en Herman en Johan besloten toch maar even terug te rijden mede omdat ze door hun eigen voedsel voorraden heen waren. Maar eerst werd een tweede lekke band van Herman hun deel maar met telkens een beetje oppompen wisten ze de begeleiders te bereiken en werden mens en fiets weer helemaal in de steigers gezet. Overigens leeft er nog steeds de vraag hoe Ernst en Leo de verzorging gevonden hebben terwijl deze niet op de route lag. Iets voor Zembla. (Navigatie talent (red) Hoewel het weer als maar beter werd en de zon zich steeds vaker liet zien waren de paden nog lang niet opgedroogd en nog erg glibberig hetgeen het tempo niet ten goede kwam maar wel tijd opleverde voor het genieten van de prachtige natuur die qua ontwikkeling een duidelijke voorsprong heeft op die in, ons 500km noordelijker gelegen, Lochem. 
Langzaam werd de bossen en landbouwstreken verlaten en manifesteerde de Moezel zich op de manier die we allemaal kennen, prachtig meanderend langs de grens tussen Duitsland en Luxemburg met op de hoge flanken kilometers druivenvelden. Een beetje langs de druiven velden fietsen zo had Leo de tweede dag aangekondigd. Waarschijnlijk heeft hij dit gezegd voor de gemoedsrust van de deelnemers want de werkelijkheid was heel anders. 
Het begon al met een Kruisweg te voet over de trappen naar het kerkje van Grevenmacher dat boven op een heuvel neergezet is . (Herman nog wel moeten uitleggen wat een Kruisweg is), daarna volgde een traject van klimmen over semi verharde weggetjes en als je dacht lekker te kunnen afdalen ging de route via een trap met wel honderden treden lopend naar beneden naar een van de vele pittoreske dorpjes aan de Moezel om vervolgens al fietsend weer omhoog te worden gestuurd. 
Voor Herman en Johan kreeg het geheel een vrolijke wending toen zij Leo en Ernst in het vizier kregen en de achterstand opgelopen door lekke banden en fout rijden (??? red) weer hadden goed gemaakt. 
Gezamenlijk hebben ze nog een rivierbeddinkje bezocht omdat ze dachten dat het tot de route behoorde. Leo zei nog dat de GR5 ook voor senioren geschikt was en dat dit stukje daar dan niet bij kon horen. Johan kreeg die overtuiging pas toen hij zich vast liep voor een meters hoge waterval en daardoor toch maar terug moest naar het bruggetje waar het riviertje zijn weg vervolgde richting Moezel, terwijl de groep links van het bruggetje omhoog moesten langs een steil bergpad. Samen werd dit traject gevolgd in de wetenschap dat de volgende verzorging niet lang meer op zich liet wachten, hoewel Leo door voorkennis van het parcours Herman en Johan nog een paar keer op het verkeerd been zette of liever gezegd het verkeerde pad op stuurde door zijn ingetogen informatie verstrekking. 
Het inmiddels zonnige weer had een aanslag gedaan op de bidons en op ons vochthuishouding en de verzorging was derhalve perfect getimed en op de juiste locatie (hulde aan Miep, de navigator assistente van Hannie en Hans). De nog af te leggen afstand werd niet meer in kilometers uitgedrukt maar in uren te gaan of beter gezegd te fietsen en werd bepaald op 2 tot 3 uur en werd met de opgefriste lijven kortdaad opgepakt. Toch kwam de niet zichtbare vermoeidheid langzaam aan de oppervlakte en uitte zich in de wens dat dit wel de laatste steile klim mocht zijn en toen we boven op de Felsberg de grindgaten vlak voor Schengen zagen liggen gingen ze daar ook nog in geloven. Maar de ontwerpers van de GR5 hadden nog een klein omleidinkje bedacht waarmee niet alleen een extra aanslag op het fietsvermogen werd gedaan maar ook op de mentale weerbaarheid. 
Om 17.15 uur kwamen Herman en Johan aan bij het monument ter nagedachtenis aan de ondertekening van het verdrag van Schengen even later gevolgd door Leo en Ernst opgewacht door onze voortreffelijke verzorgers. Daarmee werd afscheid genomen van de GR5 ,hoewel Leo tijdens het eten s’avonds (wederom in Relais Um Maart) vroeg of het eerste bordje met de Franse verwijzing naar het vervolg van de GR5 gezien was, daarmee heimelijk de suggestie aangevend dat een vervolg het overwegen zeker waard is. +++++++++++++++++++++++++++++++++++++ Epiloog. Johan: Je had toch even niets te doen toen je over was. Toch bedankt voor het verslag. Dat ook jij geleden hebt blijkt wel uit de mate waarin de waarheid hier en daar geweld is aangedaan. Gelukkig hebben we ons niet verreden, was alles goed aangeduid en ook de fietsen hielden zich goed. Daardoor was het een zeer aan te bevelen tocht. Het contrast tussen de eerste en tweede dag qua omgeving en parcours is groot. Maar beiden lieten een onvergetelijke indruk achter. Het landschap is adembenemend mooi. Alhoewel Johan het niet noemt zag ook hij het 't wild in het vrije veld. Daarom ook hulde voor de sociale houding welke grip op hem krijgt. Hannie en Hans als verzorgers, naar verluid wat strompelend met de navigatie en verbindings technieken, bedankt voor jullie aanwezigheid en ondersteuning. Wij als gedoodverfde groep 2 hebben er niets van gemerkt. Jullie stonden waar wij jullie verwachtten. Ook deed het ons goed, zonder het te weten, de 2e dag tot vlak voor Schengen 't spoor te hebben getrokken. Liefhebbers wel, maar echte berggeiten waren we niet. ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo Naar boven | 
Soms is het even uitblazen en bijtanken zelfs voor echte klimgeiten
