2 juni 2006.

Marcels-weg 160km/24 uur.

• Marcel's-weg
• Het evenement.
• Op 2 en 3 juni j.l  heeft Marcel Scholten de Hermannsweg gelopen van Rheine naar de Velmerstot te Detmolt. Ca 165 km in 24 uur.
• Vrijdagavond 20.00 uur 2 juni in Rheine (Duitsland) gestart, vergezeld door een 3-tal ATB fietsers, de Hermanns-weg volgend in zuidoostelijke richting. Plan was om de ca 2 uur een verzorging (massage + eten/drinken) te laten plaatsvinden. Hiertoe een 2 tal begeleidings auto's welke tijdig op de afgesproken posten aanwezig waren met chauffeurs, fysiotherapeut, massagetafel, en een uitgebreid voedingsmiddelen pakket voor de  loper en de fietsers.
• De organisatie. Naast de gedetailleerde instructies van de atleet, Marcel zelf, werd de expeditie geleid door Wim Bouwmeester. Onderweg ondersteund door Henk-Jan Somsen en Peter Wolters de fysio. Hiernaast de 2e atb begeleidings teams. De atb teams groeiden onderweg nog wat uit door de enthousiaste aanvulling welke nog uit Holland overkwam. (Wilfred Brons, Paul Geessinck etc).
• De omvang. Het lopen van zo'n ultra lange afstand is natuurlijk al ongekend, ca 4 marathons aaneengesloten achter elkaar, in 24 uur. 160 km is een megazware expeditie. Extra zwaar wordt het door de ca 4.000 hoogte meters en het grotendeels bospad parcours. Er waren stukken, zo modderig dat er met de ATB  geen doorkomen aan was. Daar zochten we als begeleiders een route door het bos. Als survival atleet was Marcel daar in z'n element. Hij kent vanuit de survival de onontgonnen gebieden en routes. Hij houd er zelfs van.  Hij stelt ook geen eisen aan de route, deze is zoals hij is.
• De omstandigheden. Er kan tijdens zo'n 24 uurs evenement van alles tegen zitten. Met het weer was dat in ieder geval niet zo. Zowel voor Marcel als wel de begeleiders waren de omstandigheden goed. Weinig wind, temperatuur van 14 tot 18 graden, 's nachts niet te koud, geen regen. Bijna terrasweer dus.  De recente regenweken hadden het parcours overigens geen goed gedaan.
• Verlichting. Iedereen had z'n eigen oplossing redelijk onafhankelijk voorzien. 'n koplamp op de fiets en een Petzl op de kop. Snel na P4 zag ik dat m'n grote lamp snel minder werd. Dus de dikke batterij met 5 Watt lamp leeg. Ik denk dan maar met m'n Petzl, stevig gemonteerd op de helm naar P5. Even later ging me ook daarvan het licht uit. In het stikdonkere bos denk ik toch even van hoe red ik me hieruit. Tevens denk al om 't bos uit te gaan en in m'n eentje naar P5 te fietsen in het buiten het bos redelijk verlichte landschap bij halfvolle maan. Voorlopig sluit ik even achteraan. Bij het licht van Marcel en Mart kan ik nauwelijks het tempo bijblijven tegen de bultop. Ik besluit m'n lamp maar geheel uit te draaien en daarbij staat deze even op de LED verlichting. Daarbij geeft deze toch nog enig diffuus licht waarbij ik voort kan. Ik pik weer aan en bereik met dit kaarslicht net P5.
• De begeleiding. In het voorbereidende stadium was besloten om met minimaal 3 personen per ATB mee te fietsen. 1 man bij Marcel voor het eten en drinken elke 15 min. De andere 2 verkennend hoe het parcours liep en zoekend naar de H-tjes. Was er een discussie punt dan bleef er een wachten totdat Marcel kwam en wist hoe door te lopen. In Rheine en even daarna ging het nog 'n keer  mis. Daar stoorden we onszelf ontzettend aan maar van Marcel geen onvertogen woord. "Och 100 meter meer of minder da's niet zo'n spul". In de eerste begeleidings groep Mart Versteeg, Johan Pegge en Leo Slutter. Mart de prater hielp Marcel in de conversatie. Wij zochten de route. In de 2e groep Fons Borckink, Raymond Leusink, Frans Verhey. Ik neem aan dat Fons daar de prater was anders Frans wel.! Ook voor de begeleiders was het een redelijk onderhoudend gebeuren. 'n Blok van 10 uur fietsen, dan enkele uren rust maar slapen homaar, en weer een blok van 8 uur tastten ook de reserves aan. Er was nog even de gedachte om de gehele 165 km ook mee te fietsen. Toen we echter op P10 (post 10) aankwamen 10 uur na de start en juist een heel zwaar uurtje achter de kiezen na een steile helling en een zwaar modderig vervolg gedeelte hadden we, of althans ik het beneden even helemaal gehad. Nadat we gedurende het modder gedeelte een behoorlijke achterstand hadden opgelopen, werd zodra 't weer enigszins begaanbaar was 'n weerzinwekkende afdaling/achtervolging ingezet op Marcel. 100 meter voor  P10 haalden we Marcel bij. Uitgewoond maar doodgemoedereerd arriveerden we na 10 pittige uurtjes bij P10. Op de vraag van Frans hoe 't ging: "'t ging!".

Ik heb Henk-Jan dacht ik nog ingeseind dat ook hij 't 2e gedeelte nog ingezet zou moeten worden. Nadat ik gezien had wat Henk-Jan allemaal voor verzorgings taken op zich had genomen dacht ik: "Ik kan beter nog 'n uur of wat op de fiets bikkelen."

Ook Mart bleek een bijter en trapte ook het 2e stuk goed mee. Van Johan is bekend dat hij goed fietst en  'n goede conditie heeft. Dan wordt automatisch al aangenomen dat hij dit ook wel eventjes meefietst. Ook hij heeft met succes in z'n 58-jarige reserves getast. Er zijn er niet zo heel veel van die generatie die dit soort dingen nog (kunnen) doen.

• 
•   Features

Een handige snel verwisselbare zadelpensteun met 2 bidonhouders. In elke houder een bidon.

• De voeding (1). In elke houder een bidon. De ene origineel, de andere met een afgesneden kop, welke weer kon worden herplaatst. Het een voor 2 snee stoete, het andere met een aangelengde voedingsgel.  Naast het vaste broodvoedsel een 250Kcal of 1 gel per half uur aangevuld met water was voldoende als input.
•  De voeding (2). De dames Ina en Adele hadden voor de manschappen niet al te kreggele macaroni verzorgd. Vanaf P3 werd dit door Henk Jan lekker opgewarmd aangeboden en in ieder geval door mij niet afgeslagen. Heerlijk. Ook de anderen lieten 't zich goed smaken, ook Marcel.
• De snelheid. Gepland was een snelheid op het vlakke van 10 km/uur. Omhoog 7-8 km/uur en eraf niet harder dan 11 km/uur. Wellicht dat dit gemiddeld zou kunnen kloppen. Maar geen enkele helling is gelijk. De eerste 10 uur is er wel gehamerd om niet te hard te gaan. De laatste 10 uur was eerst het steil afdalen een belemmering. Te veel zware klappen in de bovenbenen. Ook ging het klimmen uiteindelijk wandelend. Voor mij verbazingwekkend lang kon hij zodra het weer enigszins vlak werd weer tot een looppas komen.
• Souplesse.

De massages elke 2 uur zorgden voor de soepele spieren en uitstel van stijver wordende gewrichten en pezen. Zoals Marcel zei was dit uiterst belangrijk om te functioneren.

Na elke stop, het ging vrijwel elke keer weer gelijk de bergop omdat de verzorgingspunten altijd beneden op parkeerplaatsen waren gesitueerd, moest het bewegingsapparaat weer tot een min of meer soepele looppas gedwongen worden hetgeen zichtbaar steeds moeilijker ging.

• Karakter. Dat heeft hij op een onvoorstelbare wijze getoond. Zonder enige wanklank over wat dan ook, met waardering voor alles en iedereen, geen aandacht opeisend en daarmee wel verdienend en verkrijgend liep hij de tocht. Alhoewel hij niet die indruk geeft was hij zeer gefocused op 't resultaat. Aan alle details was op een slimme wijze gedacht.
• Non-verbale communicatie.  Wim had reeds aangegeven scherp te zijn op een aantal tekenen: warrig praten (dat deed Fons al eerder) rillen, niet willen drinken, grauwe kleur, blauwe lippen of vingers, voeten breed uit elkaar zetten met de voeten naar buiten (zie onder). Na P12 was het na enkele regendruppels al moeilijk om weer warm te worden, handschoenen aan + een jasje: we wisten dat we snel bij het eind moesten komen. De informatie over de resterende afstand was wisselend. Op kaart ook moeilijk te schatten. Diagonaal door de 't coordinatenstelsel. Op de laatste kaart was het nog ca 8 km. Aftellen dus. Bij de Silbermuhle wisten we 't: Samen kan het niet meer stuk.
• De finish. 

Tot de voet van de slotberg, de Velmerstot, deed hij 't alleen. De laatste berg heeft iedereen de fiets/auto geparkeerd bij de Silbermuhle en zijn we met z'n allen de laatste berg opgelopen naar de finish boven. Marcel's vrouw Adele en de kinderen waren ook speciaal voor hem uit Nederland gekomen om het laatste stuk mee te maken ten teken dat zij ook volledig achter deze onderneming stonden.  Alhoewel de beklimming zichtbaar moeite kostte kwam hij ogenschijnlijk nog redelijk alert aan, tikte de rotsformatie als top aan, leunt neer, en hoort beduusd het applaus van de aanwezigen aan. Ik denk dat we geen idee hebben hoe diep hij is gegaan. Ineens is de vrijwel totale uitputting zowel lichamelijk als geestelijk bij hem zichtbaar. Marcel neemt emotioneel de felicitaties van iedereen in ontvangst. Er is diep respect van de groep. 'n Fles Champagne  wordt leeggespoten, Marcel voelt de uitputting, geen energie meer voor warmte, wil naar beneden, 'n warme douche maar moet nog een afdaling. In een deken, ondersteund door de begeleiders volgt de afdaling.

• Tot besluit. De zondagochtend, na een goede nachtrust, komt iedereen op verzoek van Marcel bij de jeugdherberg bij elkaar. Marcel dankt iedereen voor de inbreng en ondersteuning op welk gebied dan ook welke hij heeft ontvangen. Als blijk van waardering heeft hij voor ieder een stuk eikenstam met de letter "H "erop geschilderd. Een origineler en mooier aandenken is er niet denkbaar tot slot van zo'n evenement.                                                                                                                      
•  
•  
• Het teken van Hermannsweg welke we onderweg bij elke afslag, splitsing, kruising zochten om de juiste route te vinden. Het staat uiteindelijk op 't netvlies gebrand en herinnerd thuis als deurklopper, ook voor de begeleiding, dagelijks aan deze memorabele tocht.

De " H "van de Hermannsweg direct aan de voordeur bevestigd als klopper voor entree. Dan moet je wel 't bijbehorende verhaal aanhoren. Dat kan even duren.....

Het was 'n voorrecht erbij geweest te zijn. Alleen dan heb je een goed beeld van de onnavolgbare prestatie welke Marcel hier heeft geleverd. En.... wat een atleet, wat een mentaliteit en persoonlijkheid.

0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0

home