DE DOOD OF DE GLADIATOREN

 De Hermannsweg, de noordelijke begrenzing van het Romeinse keizerrijk, vernoemd naar Armenius de krijger die 10.000 Romeinen in de pan heeft gehakt? Wie kent het verhaal nog uit de tijd van de gladiatoren, Cleopatra, Asterix en Obelix. De historie wordt vandaag opnieuw geschreven. Het gevecht om de beruchte linie zal, 2 en 3 juni 2006 plaatsvinden. Marcel Scholten uit Meddo zal proberen de 160 kilometer lange linie over de heuvelrug van het Teutoburgerwald te bedwingen en dat het liefst binnen 24 uur.

 Het verslag van Marcels Magnifieke 160……

 Ontzettend mooi weer hier in Rheine! 19 graden en een zonnetje. In Nederland kennen we schijnbaar dit soort klimaat niet, gezien de afgelopen dagen. Afijn, perfect weer voor Marcels maffe loop van 160 km.

 Vrijdag 2 juni 2006 om 20.01uur was de officiële start.

Marcel heeft er zin in. Een voorspeller in Meddo had hem gezegd dat hij zou finishen in 22 uur en 47 minuten. Heeft hij gelijk? Is het de effectieve looptijd of is het inclusief pauzes? We zien wel wat de betrouwbaarheid van die voorspellingen zijn. Marcel is onderweg! Wij vermaken ons op de parkeerplaats Nasses Dreieck (kan er ook niets aan doen dat het hier zo heet) met een potje voetbal en laten elkaars technieken zien. Nederland maakt echt kans op de wereldtitel, gezien het talent dat zich hier al openbaart. Aankomst 22.18 uur. op het Nasses Dreieck. Marcel oogt nog fris. De fietsers Mart, Leo en Johan hebben het een beetje fris gehad op het vlakke stuk. Het heuveltje, de eerste, heeft veel goed gemaakt. De massage is een welkome ontspanning. Peter kneedt behendig de benen van Marcel. “Mooie sportbenen”; zegt Peter altijd, zonder bijbedoeling.

23.53 uur, lampjes in zicht. Een batterij ledjes komen onze kant op als we op P3 staan. Het tempo is hoog genoeg concluderen Leo en Johan. Kaartlezen is niet mogelijk en ze wisselen elkaar af als het

gaat om het zoeken van de H’tjes in het donker. Vermoeiend, maar een uitdaging, vinden ze. Het basis instinkt van Leo komt boven, spoorzoeken. Marcel ligt alweer ontspannen op de massagetafel en geniet van de dingen om hem heen. De zelfgemaakte bidonhouder bij Mart achter op de fiets blijkt een handig instrument. “Het is alsof ik aan een tafel zit!” Roemt Marcel zijn uitvinding. Om 00,07 uur verdwijnen de lampjes weer in het donker. Zo snel als de dingen door ons uit de bus zijn gepakt, zo snel is het weer ingepakt. De begeleidingsmachine krijgt olie.

Even de ogen dichtdoen in het bushokje als we de spullen hebben staan op P3. Wim sr ligt al achterin de bus en Peter ligt voorin de auto van Leo. Henkjan is een stukje wandelen in Leeden. Ik kom net een beetje bij mijn positieven na de 10 minuten rust als plotseling Johan en Leo voor mijn neus staan. Marcel en Mart volgen. Dit stuk hebben ze razendsnel gedaan! Aankomst 1.21 uur. Een half uur sneller dan gepland! De beloofde macaroni moet snel opgewarmd! Henkjan komt er aangerend en Peter schrikt wakker. In een mum van tijd is de macaroni klaar voor consumptie en ligt Marcel alweer op de pijnbank. Mart ligt even later op de tafel ivm een pijnlijke rug door de zware rugzak. Het is de rugzak waarin de persoonlijke verzorging van Marcel zit. Deze ploeg lijkt goed op elkaar ingespeeld en met uitzondering van de start in Rheine zijn er geen fouten in de route gemaakt. Ook materiaalpech is tot nog toe uitgebleven.

Ons gezellige gesprek op P4 wordt verstoord door lampjes die vanuit het bos fel onze kant op schijnen. Om 3,08 uur zijn Marcel en de hunnen alweer bij ons. Midden in een bos is dit verzorgingspunt gesitueerd. Het is er zo donker dat het lijkt alsof het schijnsel van de zaklantaarns geabsorbeerd worden. Verhalen over lastige klimmen en de lamp van Leo die het heeft begeven passeren de revu.

Marcel sluit de ogen op de bank, inmiddels in goede handen bij Peter. De koffie wordt gretig gedronken en als Wim sr wakker wordt met de mededeling dat hij wakker is geworden door ons lawaai is het tijd te vertrekken. De lampjes verdwijnen in het donkere bos. De heldere sterrenhemel is nu bewolkt. Als het maar niet gaat regenen. Wij moeten ons haasten om in Bad Iburg te komen op P5.

P5, bij het waldhotel Felsenkeller, waar ik goede herinneringen bewaar, worden de anekdotes van Leo en Johans adventurerace in Schotland, in een ver verleden, opgehaald. Alweer zijn ze 10 minuten sneller dan gepland. Aankomst 4.13 uur, vertrek 4.28 uur. Als ik wakker word na mijn quasi-slaap op P6 zijn Fons, Raymond en Frans oftewel de dagploeg al aanwezig. Ze ogen nogal onzeker, waarschijnlijk in verband met de zware taak en verantwoordelijkheid die op hun schouders komt te rusten. Lichtelijk nerveus wordt er al ingereden. Om 6.42 uur komt de nachtploeg in de lichtbewolkte ochtend bij P6 aan. Alras gaat Marcel op de stretcher liggen en komt er pas na 25 minuten vanaf. Even de ogen dicht doen doet wonderen. Het tracé van P5 naar P6 had het sleutelwoord modder. Alle fietsen en zijn berijders zijn rijkelijk bedekt met de bruine grijze smurrie. Johans voorrem blokkeerde door de modder waardoor een schoonmaakbeurt onderweg noodzakelijk bleek te zijn. Na een bidonhouder te hebben gerepareerd, koffie te hebben gedronken en macaroni te hebben gegeten, zijn Marcel en de dagploeg vertrokken voor hun eerste gezamenlijke optreden. Marcels loop zag er niet florissant uit. Vrij normaal als je zo lang hebt gerust, vind Peter.

 “Ik kan me voorstellen dat Marcel besloten heeft om deze route helemaal te lopen,” zegt Raymond, “als je ziet hoeveel wij nu al met de fiets moeten lopen!”

Marcel oogt frisser op dit punt (P7) dan op de vorige. Het grauwe gelaat heeft ineens weer kleur. “He, Marcel war ga je heen. Je loopt de verkeerde kant op!” Zegt Mart.

“Even om de hoek kijken, daar is een mooi uitzichtspunt.” Antwoordt Marcel. Een snelle afdaling van Frans, Raymond en Wilfred. Wilfred belde gisteren dat hij wel wilde begeleiden. Tien minuten later is Marcel met Fons gearriveerd (8.04 uur). Dit lang gerekte team zou niet denkbaar zijn bij de nachtploeg, dan zou een ieder aan zijn lot overgelaten worden.  Confetti blijkt op klaarlichte dag een ideaal bewegwijzeringsmiddel te zijn. ’s Nachts is dit niet bruikbaar. Marcel en co vertrekken om 8.20 uur richting P8.

 Wij zijn er nu unaniem van overtuigd dat Marcel het gaat halen. Zoals Marcel P8 binnenloopt en net het 100 km punt is gepasseerd vol euforie en in een soepele tred. Of is al die fonkeling in zijn ogen misschien omdat we heel ‘toevallig’ naast een bordeel staan. 9.25 uur is het als Raymond en Frans vechten om een plaats op de massagetafel van Peter. Om 9.36 uur komt Marcel binnen en vertrekt om 9.55 uur.

 “Nee, ik wil geen komkommer, Henkjan. Bewaar mijn stukken maar voor Marcel als ie er een beetje door zit……kom Marcel, komkom!!”:Aldus Fons. Op P9 worden we door ‘Peter auf den Berg’ gevraagd wat we op de parkeerplaats aan het doen zijn. Na onze uitleg verontschuldigd hij zich. Hij dacht dat wij drank aan het verkopen waren, gezien de uitstalling van de kratjes. Een aantal mountainbikers hebben we gedemotiveerd door hen te vertellen dat er een Nederlander is der den Hermannsweg in 24 stunden volenden wil. Verbaasd en met lood in de benen vervolgen ze hun sportieve 60 kilometer per fiets. Ondertussen maken Frans en Raymond wandelaars enthousiast over de uitdaging die Marcel is aangegaan. Alle wandelaars staan te juichen aan de kant van het pad en maken een wave als Marcel passeert! Marcel ziet er een beetje geel uit in het gezicht. “Joa, moar ik bun ok wal meu an ut wonn!” Verontschuldigd Marcel zich.  

Als Marcel wegloopt van P9 om 11.35 uur, na 20 minuten op de massagetafel te hebben gelegen valt het Peter op dat de benen vet hebben verbrand, waardoor iedere spier en pees te zien is bij Marcel. Dit is verbrand vet dat je niet zomaar kunt aanvullen. Dus de reserves worden nu aangesproken. En Wim sr, die draait maar door met de camera. Terwijl ik op P11 een biertje nip, denk ik aan Marcel. Nog ooit

heb ik hem zo toegetakeld gezien. De weg werd ongecontroleerd overgestoken bij cafe Eisener Anton op p10 en alle pezen in zijn benen zijn zichtbaar. Dit duidt op een lijdensweg. Marcel gaat voor de zoveelste keer liggen op de massagetafel, waar ik net vanaf ben gekropen in verband met een blessure aan de rug. Marcel is een minuut voor de geplande tijd van 13.15 uur binnen. 13.42 uur vertrekt hij weer. Met zichtbare pijn. Het afzien begon eigenlijk al op het vorige punt. Zijn gezicht sprak boekdelen. Onderweg naar P11 komt ook nog eens bij dat ik Marcel geheel verkeerd heb voorgelicht ten aanzien van de zwaarte van het parcours. De heuvels zijn veel stijler en langer dan verwacht. Mentaal gaat dit opspelen. Het probleem van het inschatten van de zwaarte van het traject zit hem nu in de toestand waarin Marcel zich nu bevindt Hoe laag de heuvels ook zijn, alles gaat pijn te doen.

Ondertussen hebben Viola en Stef, verwilde duursporters, met de motor de tocht gewaagd van Utrecht naar dit punt. Van Henkjan hadden ze gehoord van deze monstertocht en wilden het live zien. Als Marcel op P11 is aangekomen nemen we afscheid van Wilfred Brons die zeer nuttig werk heeft verricht als begeleider. Afgelopen weekend nog zeer verdienstelijk tweede geworden tijdens het NK Top Survival Circuit.

Hoe snel herstelt een mens. Marcel ziet er weer beter uit. Het lopen verdient geen schoonheidsprijs meer en knikkende knieën nemen de overhand. Op P10 begon ik me af te vragen of het niet genoeg is geweest. Nu denk je, het kan nog. Bij vlagen dommelt Marcel in slaap op de massagetafel. Bij P11 is Marcel 2 minuten na de geplande tijd van het schema binnengekomen. Dat verdient toch een hele dikke vette pluim!

“Nog een klein stukje naar boven Raymond en je bent bij het Hermannsdenkmal,” zeg ik tegen hem aan het begin van de 180 meter klim. Raymond wist even niet beter….. Naar punt 12, het Hermannsdenkmal heeft Marcel het licht gezien.  Veel tijd verliest hij niet en eindigt 7 minuten later dan de planning. Weliswaar gaat het heuvelopwaarts allang niet meer in een supervlot tempo, hem continu bijhouden is toch nog redelijk pittig en dat na 145 km….. Het laatste stuk gaat beginnen. De afspraak is dat we bij de Silbermuhle de auto’s en de fietsen neerzetten en gezamenlijk oplopen met Marcel voor de laatste drie kilometer. Niemand praat meer over vermoeidheid en pijntjes. Het doel is even heel duidelijk gesteld. “Wij”gaan de finish halen!

 We wachten al meer dan een uur bij de Silbermuhle, maar geen Marcel. Hij had er al lang moeten zijn. Een telefoontje van Eefke, die met een aantal andere supporters wacht op de Velmerstot, vertelt dat Fons heeft gebeld. Marcel is nog maar bij de Externsteine! Fysiek en mentaal in elkaar geklapt. De afstand naar de Externsteine was langer dan verwacht en dat eist op zo’n moment zijn tol. We wachten…..voetballen…wachten en lopen eens de tegenovergestelde richting op. Ons wachten wordt beloond met een wandelende Marcel die echt helemaal leeg is. Het hoofd licht naar rechts gebogen, onstabiele benen en op het tandvlees worden de laatste kilometers bevochten. Een aantal mensen sluit zich bij Marcel aan als hij de Silbermuhle passeert. De fietsers laten de fiets bij de auto staan en sluit zich aan bij Marcel. Een ware triomftocht voor Marcel. Al meelopend merk je dat zelfs nu nog wel een redelijk wandeltempo gelopen wordt. Af en toe is Marcel zo helder van geest om het juiste pad in te slaan. De Hermannsweg is op dit punt namelijk gewijzigd. Er wordt redelijk wat afgekletst, maar naarmate de klim vordert naar de 441 meter hoge Velmerstot, wordt het toch stiller. Niet door de inspanning, maar meer uit respect wat Marcel eigenlijk aan het presteren is. De groep is gegroeid tot ongeveer 20 personen. De laatste 100 meter rotspad, een beetje vlak. Het panorama is zoals altijd weer imposant. Een frisse wind komt ons tegemoet vanaf het dal aan de andere kant van de Velmerstot. Daar is de rotsformatie op de Velmerstot. De kenners weten dat het eigenlijk een onnozel stukje rots is, maar dat het een fenomenaal eindpunt is, juist door zijn onnozelheid. Marcel ziet de rots, tikt hem aan en gaat op een vlak stuk rots zitten. Het is 21.05 uur. Een applaus volgt, zonder gejuich. Dat maakt het mooi. Marcel is helemaal opgebrand. De beker die uitgereikt wordt kan niet eens meer in de lucht worden gehouden. De champagne kan hij niet meer ontkurken en de gelaatsuitdrukking zit tussen emotie, onbewustzijn en flauwte in. Innige omhelzingen volgen. Waterlanders komen tevoorschijn. Adele laat de champagne spuiten en de dochters van Marcel, Mijke en Bregke, hebben een schitterend t-shirt gemaakt met de tekst: Hermannsweek(weg), Marcel 1 en een grote medaille van chocolade.

Met ondersteuning gaat Marcel naar beneden. Respect en dank voor iedereen die meegeholpen heeft aan dit evenement. Alle schakels maken een ketting. Hier zegeviert Marcel en zijn legioen. Wie praat er nu nog over Armeniu

 ............het jaar 2010:

Marcelsweg, der Nordliche begrenzung des Meddose Reiches, genannt nach Marcel, der

Laufer, Den Ubermensch der 160 km gelaufen hat in 25 stunden!

De historie is herschreven…………………………………

en wij waren erbij!

 Fam Geessinck de broer van Marcel met gezin ontbreken en Eefke Borckink.

Foto’s: met dank aan Eefke Borckink

 Verslag Wim Bouwmeester

terug