De deelnemers, teams bestaande uit 2-personen, zijn ingedeeld in een 6-tal klassen. De Elite klasse, de topklasse, is voor zeer ervaren deelnemers, topatleten, welke de routes met de hoogste moeilijkheidsgraad krijgen voorgelegd. De A-B-C klassen volgen telkenmale met wat eenvoudigere opgaven. In de Long en Short score klasses worden een aantal CP´s opgegeven. Hieruit kun je kiezen volgens een methode waarbij aan elke CP een waardering is verbonden in de vorm van een punten systeem b.v. voor een veraf of hoog en moeilijk te vinden CP veel punten, en een ander onder aan de berg en via paden te bereiken punt relatief weinig punten. Ondergetekenden. Als teamnummer 850 namen Johan Pegge uit Lochem en ondergetekende Leo Slütter uit Vorden deel aan de wedstrijd eind October1999. Waarschijnlijk waren we niet de enige Nederlanders doch wel enkele van de zeer weinigen. Er is ook nog een Zweeds team gesignaleerd. De Scandinaviërs zijn ook zeer bekend met deze vorm van oriëntatielopen. De start In de omgeving van Ardentinny waren 2 startlocaties uitgezet. De klassen A, C en Short Score klasses dienden vanuit Ardentinny ca. 3 km naar het noordoosten te lopen en ca. 220 meter te klimmen. In een 3-tal fases wordt er gestart. 2 min. voor de opgegeven starttijd wordt je aanwezigheid gecontroleerd in het ontvangstvak, 1 min. voor de starttijd loop je door naar het enkele meters verder gelegen controlekaartvak. Hier ontvang je de start/controlekaart waarop je met de CP-tang de code in de kaart kun drukken. Vervolgens loop je door naar het werkelijke startvak en vertrek je op je eigen starttijd op aangeven van de starter. Zo'n startgroep van een 10-tal atleten omvat deelnemers uit alle mogelijke klasses die na de start dan ook alle mogelijke richtingen uit kunnen rennen vanwege de verschillende Cp's welk men moet zoeken maar ook nog vanwege de verschillende strategieën. In dit geval echter ging het gros direct omhoog tegen de eerste berg op naar 650 mtr. Het deelnemersveld. Volgens de opgave van de organisatie nemen ca. 1500 koppels deel. Individuele deelname is uitgesloten. De organisatie kent een zeer strikt reglement met daarnaast een ijzeren fair-play discipline. Hulp van buitenaf is hierbij uit den boze. Bekijk hiervoor even de website. De koppels kunnen zijn samengesteld uit of vrouwen of mannen of mixed teams. Voorkeur heeft het als beide koppelgenoten fysiek en psychisch aan elkaar gewaagd zijn. Zoals we enkelen spraken is het binnen vele koppels helder wie de navigator is. Veelal is de ander dan volger/controller of pakezel, maar je moet het samen doen. Wel krijgen beiden een kaart. Binnen ons team besloten we bij meerderheid te besluiten tenzij iemand voorop liep. In dat geval was het uitgangspunt dat degene op kop de weg wist!!! Voor mij was het toch verbazingwekkend hoeveel vrouwen tot het deelnemers waren toegetreden. Het parcours. In de naam van de organisatie ligt al opgesloten dat het evenement een mountain marathon is. Op de dag vóór de start, de 29e oktober, ontvangen we bij het inchequen reeds de kaart van het operationele gebied. Hierop staan ca. 100 CP´s omcirkeld. Min of meer markante punten in het terrein zoals: oorsprong van een bergbeekje, bijzondere rots, hoekpunt van een bos, eind van een omheining, dalletje of meertje. Ook zijn oversteekplaatsen van verharde wegen bewaakt. De toppers tenslotte verliezen geen tijd met links en rechts kijken. Bij de start wordt de informatie verstrekt van de CP´s welke in je klasse van toepassing zijn. Dit zijn meestal een 10-tal CP´s per dag. Hiervan wordt de plek op kaart omcirkeld en de coördinaten verstrekt, tevens wordt de plek omschreven met een enkel woord zoals b.v. bron of top of rotspartij. De totale afstand voor die dag in vogelvlucht wordt gegeven en het aantal meters stijging volgens de meest gunstige route. Meer wil je niet weten. Na de start, als de informatie is verkregen welke CP´s je moet aandoen, bepaal je de route welke je zult gaan volgen. Om aan alle flauwe verwachtingen een eind te maken ligt het eerste CP boven op de eerste berg van ca. 650 mtr. 
Johan liep dus 's nachts van het midway camp ten westen van Loch Eck terug naar de start. Hij koos echter voor de noordroute. ca 25 km in de stormachtige duisternis zonder kaart. Het gebied Argyll & Bute bestaat ook in de bergen veelal uit een zeer zachte humusachtige bodem welke volledige verzadigd is. Of zelfs meer dan dat. Je loopt er in lang gras op en neer te deinen tot je enkels, knieën of kruis in de prut, en zodra het wat afloopt ontstaan er stroompjes en ondergrondse riviertjes waar je te pas en te onpas in wegzakt. Maar het is wel genieten van de sportieve omgeving en medesporters en iedereen is opgewekt op dit zero luxery level. Onderweg kom je uiteraard velen tegen, het blijft echter onduidelijk wie in welke klasse loopt en waarheen hun weg leidt. 
Het noordelijkste puntje in Glenbranter. 3 huisjes met een parkeerplaats alwaar de toegangs weg tot het gebied wordt overgestoken. De uitrusting. Voor het vertrek hebben we ons uitgebreid laten informeren over de benodigde uitrusting. Het moest licht zijn, wind-en waterdicht en warm. Door de vele informatie zijn ons kennelijk enkele niet onbelangrijke puntjes ontgaan. Alhoewel ik redelijke survivalschoenen met fikse noppen van Nike aanhad en m´n partner van Seacony was dit onvoldoende. Hij viel naar schatting 100 keer en ik 10-tallen keren. Dit leverde duurzaam ontwrichte knieën op en uit elkaar gerukte schouderpartijen. De specifieke fell-running shoes van onze Britse collega´s met een soort rubberspike achtige zolen waren uitdrukkelijk aanbevolen. Naast de totale investering van alle benodigde materialen hadden we beide besloten van deze laatste uitgave af te zien. Wellicht ook hadden we accenten moeten verschuiven. M´n kookgerei, heb ik niet gebruikt en derhalve met de brandstof voor een week voor niets meegesjouwd. Tevens was er op de kleding behoorlijk te bezuinigen geweest. Drinken heb ik beperkt tot 2 bidons met voldoende poeder voor een week. Snelle jongens nemen niets mee alleen een plastic bekertje waaruit men drinkt bij een bergstroompje. De toppers lopen met ca. 3,7 kg (waarin inbegrepen alle volgens de reglementen voorgeschreven zaken welke je moet meenemen.) terwijl ik droog ongeveer 15 kg bij me had. Daarbij komt dat ik niet alles in plastic had verpakt waardoor de belasting gedurende de eerste dag opliep naar wel 20 kg. Dit is zowel bergop als bergaf dodelijk. De wedstrijd. De eerste dag blijkt bij de start het parkoers 25 km horizontaal gemeten te bedragen en 1.200 stijgmeters. Hiervoor krijgen we vanaf de start om 09.40 uur de tijd tot 20.00 uur, het tijdstip waarop eenieder binnen moet zijn. We hebben dus 10 uur en 20 minuten de tijd. Dat lijkt meer dan ruim voldoende. Toch blijkt ons slechte schoeisel de daalsnelheid zeer nadelig te beïnvloeden. Links en rechts vliegen ons de echte dalers als klipgeiten om de oren. Hen hadden we toch niet kunnen volgen doch er zijn ook ogenschijnlijk mindere goden. Naar beneden dus vele voorzichtige glij- en glibberpartijen. De wind zorgt, ook door het grote oppervlak (rugzak), vaak voor onbalans op de steile afdalingen. De koers en de CP´s zelf waren redelijk goed te vinden. De vele meters stijgen met bepakking bepaalden de moeilijkheidsgraad. Zodra echter de toppen van de bergen en wijzelf in de mist/wolken verdwenen kwam het echt op kompaslopen aan. Het wordt dan echt letten op de koers, kleine markante zaken in het terrein en precies weten waar je zit. Zodra de vermoeidheid groter wordt wordt je hierin nonchalanter. Tegen zessen moeten we nog 2 CP´s welke op een route liggen dwars over de berg. Het wordt al donkerder en het regent en stormt nog steeds windkracht 10/11. Omhoog gaat het nog in de schemering gedurende ´n uur. Het laatste gedeelte is een afdaling van enkele honderden meters in het stikke donker langs een bergloopje / waterval. Johan heeft een klein staaflantaarntje tussen zijn tanden en ik een Petzellamp op m´n hoofd. Door rustig in regen en wind de afdaling voetje voor voetje en billetje voor billetje glijdend te vervolgen komen we steeds lager. Het enige alarm in m´n achterhoofd is: "Wat als de batterij leeg is?". Vervolgen is dan onmogelijk. Tent opzetten op een helling? Oplossing: niet meer aandenken totdat het daadwerkelijk zover is. Om half acht komen we bij finish. Controle kaart inleveren. We feliciteren elkaar met het eerste succes. We worden verzocht een plekje te zoeken in het weiland en de tent op de zetten. We lopen 200 meter door het het weiland tot de enkels in de modder en vervolgen tot in het water van Loch Eck. 
Het midway camp tijdens de mooie droge zomer toen de tocht werd uitgezet. Het minst nat lijkt tegen de waterlijn. We besluiten aldaar de tentjes op te zetten. In de storm valt dit niet mee. Als ze staan besluiten we om maar te gaan liggen, ik besluit om alleen voor mezelf maar niet te gaan koken. Een der laatste Nederlandse broodjes spuit ik vol met jam uit een tube en leg me neer in m´n natte slaapzak. Ik doe zoals gebruikelijk geen oog dicht die nacht. De tent neemt alle vormen aan welke tijdens de test werden voorgelegd gedurende de nachtelijke storm. Om ca 01.00 uur hoor ik m'n maat Johan mompelen dat hij het verderop zoekt omdat alles nat is en de tent weggewaaid. Ik zeg nog kom maar bij mij in al weet ik nog niet goed hoe. Nee zegt hij dan slaap jij ook niet, mompelt nog iets over de auto en loopt vervolgens plonzend weg. Na enkele minuten realiseer ik me dat hij echt weg is en kom m'n tent uit om opheldering te krijgen omtrent zijn doel. In geen velden of wegen meer te bekennen. Ik lig de gehele nacht onrustig te denken en te rollen. Om 6.00 uur sta ik op en loop naar de weg om te zien waar Johan is gebleven. Later bleek de wintertijd in te zijn gegaan en heb ik ca 3 uur lopen ronddolen tot ik de doedelzakspeler hoor rondkomen voor reveille. Nog besef ik de tijd niet. In de tent heb ik alles ingepakt. Ik besluit vervolgens de tent ook maar in te pakken en tevens de resten van Johan z´n tent en spullen. Rond 8 uur mijn tijd naar de start alwaar de wintertijd duidelijk wordt. Ik heb dus nog 1 uur 45 minuten de tijd voor de start en de terugkomst van Johan. Op de starttijd meld ik me bij de start alwaar me wordt verboden om in m´n eentje te starten. Rond 09.00 uur verschijnt een sleepwagen in het kamp welke op de weg keert bij de caravan van de organisatie. Ik denk nog wat moet dat ding hier er staat geen enkele auto. De route voor de 2e dag 
Na ca. 10 min zie ik Johan terugkomen van de waterkant waar onze tenten niet meer stonden. Hierna wordt me zijn verhaal duidelijk. Het weer. Bijna per definitie "levert" de organisatie traditoneel British weather. In 1998 betekende dit gedurende het gehele evenement zware storm, welke soms tot orkaan kracht aanwakkerde. Op grotere hoogte in de hills moet je dan enige ruggegraat bezitten om de tocht te vervolgen. Ook in 1999 stond er een windkracht 8 a 9. Gedurende de nacht aangroeiend tot een zware storm met windkracht 10 a 11. Het gros der tenten bleef overeind doch niet het door de gele kleur wat ´s zomers aandoende bananententje van mijn compagnon. Nadat de buitentent verdwenen was golfde het water tijdens de zware buien naar binnen. En nadat vervolgens alle droge draden aan zijn lijf waren verdwenen besloot hij alle spullen, behalve de tent, op te pakken en te vertrekken naar mogelijk drogere oorden. De auto was hierbij de enige optie doch deze stond in werkelijkheid 25 km verder nabij het basis kamp in Ardentinny. Met zijn rugzak doch zonder kaart verdween hij rond 01.00 uur in de stikdonkere nacht na zijn plan aan mij te hebben onthuld. De optie om bij mij in te kruipen werd daarbij als niet aanvaardbaar ter zijde geschoven omdat mijn natte spullen dan nog natter zouden worden. Om ongeveer 05.00 uur kon hij zich opwarmen in de warm gestookte auto. Echt slapen was ook daar niet mogelijk. Een aantal alarm installaties van auto´s zagen de zware zuid westerstorm aan voor een dief in de nacht en loeiden naar elkaar om aandacht. Bij een der eerste obstakels vanuit de Atlantic Ocean, en dat is Argyll, kun je van alles verwachten. Moraal: Hou een beetje rekening met de mogelijke varianten van het weer. Na een uurtje in de auto verlaat hij om 6.00 uur met veel wheelspin de parkeerwei en rijdt richting midwaycamp om na enkele kilometers op een muurtje te rijden waarbij de stuurinrichting dermate wordt vervormd dat een sleepwagen noodzakelijk wordt. Tsja….einde verhaal … einde tweede dag …. einde Kimm-race …. en de verklaring voor de sleepwagen in het kamp. Nu was deze actie toch al niet toegelaten door de wedstrijdleiding maar in tijden van nood doe je wat. Zo dus een abrupt einde aan wat een sportief weekend had moeten worden. Dat doen we nog eens beter......... Kimm web site Zoals gezegd kun je de Kimm web site vinden op www.theomm.com Hier vindt je ook alle informatie. Vele adviezen worden gegeven om niet te vergeten. Van controlelijsten tot voedingsadviezen. Ook kun je doorklikken naar de adventure-store alwaar alle benodigde zaken vooronderweg in topkwaliteit te verkrijgen zijn. Ik heb er o.a. ook een tent gekocht welke stond als een huis tijdens windkracht 11. Deze weegt nog steeds 2,4 kg. Ook is er de "sup" air tent te koop welke slechts 825 gr. weegt. Deze is nog steeds 125 cm breed. Ik hou het voor mogelijk dat deze nog steeds bedoeld is als 1/2 persoons "if very close friends". Wellicht volgende keer toch maar de mixed dubbel. Reacties Als je meer wilt weten over onze ervaringen of je hebt vragen dan kun je E-mailen naar mij l.slutter(at)planet.nl of je kunt de site bezoeken en bij subscribe je inschrijven op de nieuwsbrief van de organisatie door je E-mail adres achter te laten. Je loopt dan wel het risico dat je nog eens een inschrijfformulier krijgt toegezonden met alle gevolgen van dien. | 
