1/2 sept 2000

Samen met :

Ernst te Velthuis, Anton Wuestman, Henk Steintjes met de vrouwen vanuit 't Vordens en:

Freddy Kruiselbrink, Fons Borckink, Frans Verheij, Wim Bouwmeester

De dag ervoor dus even aanmelden in Interlaken: " Wie bunt t'r!" hebben we gezegd. Daarop kregen we 'n nummer, kopen nog iets te veel aan gadgets.Vervolgens 'n wandeling. Omdat ik al wat bekend was in de buurt werd ik prompt de gids. Dus vanuit Lauterbrunnen naar boven naar Murren gelopen een leuke wandeling. Bovenlangs naar achteren in het dal en bij de ski-lift weer afdalen. Vervolgens terug naar Lauterbrunnen. En passant nog vanuit Lauterbrunnen aangegeven woar  " 't begunt"  De muur van Wengen. Direct vanuit Lauterbrunnen, na het heerlijke vlakke 5 km stuk steil omhoog naar Wengen. We zijn er 2-3 km omhoog gewandeld maar de jongens hadden al 42 blaren van de wandeling ervoor. Dus maar terug naar de parkeerplaats en wonden likken.' s Avonds lekker douchen, ff rusten, 'n paar biertjes en toen slapen.

• .
• .
• ..
• Al ver van te voren hoor je de Schotse doedelzakblazer bovenop de Kleine Scheideg staan. Daar boven op het hoogste punt is de pijn voorbij. Het laatste deel van de klim, over de graat is dodelijk. Inhalen kan niet meer, zit er ook niet meer in. Iedereen is dood hier. Sommigen doen toch een stap zijwaarts met een been om bij te komen. Ik zie Ernst in gedachten dichterbij komen. Die winst wil ik niet meer verspelen. Nu nog 100 mtr dalen voor de laatste km.
• Finish in 6 uur 2 min en 12 sec.  Bijna 10 min eerder dan Ernst die 5 km voor het eind (altijd ☺) instort(te). Toen was Marcel al 2 uur binnen en Fons 'n uur.  Freddy stortte ook geheel in. Veel te hard vertrokken, ook dat is z'n specialiteit. Maar toch nog wel 5:42 uur.
• Anton als enige in het zelfde uur als Marcel.
• Frans had allang vrede gesloten met een berggeit, zooooo tam, ze scheet 'm in de hand.
• .
• .
• .
• 's Ochtends nemen we afscheid van de makkers van de Voshaar. 't Waren te gekke dagen met maffe gasten die plezier maken met extreme sport prachtig combineren. Zij gaan naar huis, wij naar Kandersteg om er nog nog enkele dagen aan vast te plakken.

Als het morgen beter is gaan we naar de Oeschenensee en verder naar boven naar de BluemlisalpHutte.......

• Riny is als eerste wakker. De zon schijnt, blauwe lucht: "Ik ga mee" naar boven!.  Ik denk ohh nee he.!"
• Snel ontbijt. Daar doet ze de uitspraak nog eens dunnetjes over. Ik denk nog dat gaat niet goed komen. Maar ben ook al zover dat ik denk dat moet kunnen. Is toch niet tegen te houden.  Het eerste stukje maar met de lift. Henk en Ernst gaan natuurlijk ook mee. Lies en Diny niet.
• Alhoewel ik goede kaarten heb is de af te leggen route niet in detail afgesproken.
• Vanuit de lift naar de Oeschinensee is een mooie oplopende wandeling naar een schitterend meer op 1678 mter hoogte. Diepblauw en aan 2 kanten tussen steile opgaande rotswanden. Het pad loopt op ca 50 meter boven de waterlijn. We lopen even naar beneden en rusten 5 min on shore.
• Dan verder want we moeten nog precies 1200 meter klimmen. Na 'n uur heeft Riny het wel gezien. We rusten even. "Is het nog ver?" vraagt ze. Ik denk nog 3 uur maar zeg het niet. Ik kijk omhoog en warempel je kunt de hut zien liggen. 'n Ontzettend tering eind hoger Ik zeg nog maar niks.  Ik zeg:"Ja 't is nog een heel eind".  We klimmen verder in een te hoog tempo dat Riny eigenlijk niet aankan. 't Advies om rustiger te klimmen in een steady estate tempo slaat ze af. Ik geef 't voorbeeld van een ca 70 jarige Zwitser die met ons mee omhoog klimt. We halen hem telkens in maar daarna hij ons weer. Wel tig keer stuiverje wisselen. Hij gaat gestaag verder. Stopt bij elke wisseling van richting 5 tot 20 sec en vervolgt dan weer heel rustig. Het wordt langzaam steiler. Dus Riny krijgt 't moeilijker. Ernst en Henk lopen iets vooruit om uit de vuurlinies te blijven. Tijdens een volgende pauze kijk ik weer omhoog en zeg: Daar moeten we heen op de hut wijzend. Riny zegt dat kan nooit.....  Ze krijgt nog van een paar Italianen wandelstokken aangereikt. Dat loopt wat makkelijker. Ze duiden aan om ze boven neer te leggen. 'n Ontzettend gaaf aanbod!
• de laatste honderden meters gaat het zigzaggend tegen de graat steil omhoog. Smal pad, in de verse sneeuw van gister, uitgetrapt. Riny is de wanhoop nabij. Ik kan niet terug. Ik hoop dat aan de andere kant van de berg de daalroute beter is.
• Eindelijk zijn we boven. We rusten uit op een bankje. Het is nog 20 meter stijgen en 200 meter lopen naar de hut over een ijsveld. Dat verzuimen we. Jammer, de hut staat op de graat en aan de andere zijde kun je zo het dal weer inzien.  De tijd is nog niet rijp om complimenten uit te delen.
• Ik zie dat de daalroute langs de berg loopt met trapjes en kettingen. Dat zijn nadelen. Voordeel is dat door de warmte van de berg de eerste meter langs de berg dooi is dus voorzichtig trapje af gelopen kan worden. Beter kan het niet.  Maar het is nog 1200 meter dalen en we komen nog van alles tegen. Mooi terrein. Er springen ons nog een paar Amerikanen voorbij. Bij het afdalen van de graat springen zij steil naar beneden met sprongen van 10 meter. Het gruis remt de val telkenmale, prachtig. je moet niet op een rots terecht komen denk ik dan, dat remt dan weer niet geleidelijk. En je bevordert de erosie van de graat. Maar daar hebben zij geen boodschap aan.
• Na een lange maar steeds leuker wordende afdaling momen we redelijk geradbraakt in het dal aan. Nog een km of 5 naar de weg. Zodra het mogelijk is bellen we Diny en Lies. Lies zou ons ophalen. Maar moet ook een geweldige zelf overwinning doen om in de bergen te rijden. Tevens moet ze om de berg heen in het andere dal zijn en dan een stuk zigzaggend omhoog.
• Zichzelf overtreffend komt ze er een uur later aangetufd. Geheel euforisch dat ze er is, ons gevonden heeft, springt ze als eerste helemaal achterin de auto en zal nooit meer zo'n uitdaging aangaan.
• Wat smaakte dat eerste biertje daarna goed.......