Na een korte briefing van Leo, die zeer zuinig met zijn informatie was, vertrokken we met 16 teams te voet over een paar honderd meter naar het station te Vorden. Dit alles moest al worden gevonden met kaart en kompas.Om 9.10 uur pakten we met zijn allen de trein naar ook al weer zo’n wereldstad: Ruurlo. De paar aanwezige en slaperig uitziende reizigers wreven zich nog even extra in de ogen toen de kudde atleten met rugzak de trein binnen stoof. Snel werden de enveloppen open gemaakt en kwamen er 2 geplastificeerde landkaarten, 2 a-4tjes met koersen en verschillende soorten coördinaten uit en een controlekaart waar de gevonden codes op gezet moesten worden. Bij het invullen van de eerst de coördinaten ontstond er enige verwarring omdat op de controle kaart stond dat CP 2a was vervallen, maar de coördinaten van dat punt stonden wel genoteerd. We kozen er voor om naar het eerstvolgende coördinaat te gaan: 2b. Vervolgens noteerden we al vast meerdere CP’s, zo lang de trein nog reed en dat was eigenlijk niet zo heel lang. Op het station in Ruurlo stormden de teams de trein uit. Dat is altijd weer een leuk moment om dan al te zien dat er teams in alle windrichtingen vertrekken. Op ons eerst ingetekende punt aangekomen vonden we niets. Waarschijnlijk moesten we toch het coördinaat gebruiken van het vervallen punt 2a en vanaf dat punt CP 2b vinden. Dit zagen we de mannen van Voshaar-Salomon 2,Winfried en Nauk ook doen. De uitleg van Leo was later dat de oneven teams 2a moesten hebben en de even teams de 2b. Laat ik dit maar Leo´s grapje gaan noemen, zoals die er wel meer waren… Het volgende punt was zo gevonden. Wel waren in een keer de ingetekende CP´s van de kaart verdwenen: de altijd zo betrouwbare `watervaste stiften` waren niet opgewassen tegen de geplastificeerde kaarten en de inkt bleef er gewoon opliggen en die veegde je er gewoon af (wel handig voor hergebruik van de kaarten). Dus nu werd het een kwestie van CP voor intekenen, als het maar niet gaat regenen… We vervolgden onze route en gingen zuid van Ruurlo. We maakten nog even kennis met de eigenaar van Huize Ruurlo toen we gebruik maakten van diens erf en brug, waar hij niet zo gecharmeerd van was. Het was duidelijk dat je zeer accuraat het punt moest intekenen want anders dan bij andere adventure races of oriëntatie wedstrijden hing er geen wapperend lintje of stond er een wit/oranje `oriëntatie`vlaggetje bij. Het enige dat bevestigde dat je op het punt was, was een klein kaartje van ca 8 bij 5 cm in zeer opvallend beige (niet opvallend dus).  Foto: Leo Slutter Een aantal CP´s verder kwam de volgende vraag: hoe werkte dat ook al weer met ´geografische coördinaten´? Tevens was dit ook weer een antwoord op de vraag waarom toch andere team´s met rekenmachientjes in de weer waren en waarom Leo zijn cursus zo aan het promoten was. Het lukte ons niet om de code te kraken, dus we moesten het doen met een combinatie van inzicht, gokken, een beetje yin, en beetje yang enz. Op die manier vonden we toch nog twee punten, maar of die helemaal goed zijn was nog maar de vraag omdat weer een grapje van Leo was dat hij valse punten had neer gehangen in de buurt van de echte. Ook leuk was het gebruik van de luchtfoto. Op de kaart was een stuk van 8 bij 20 cm afgeplakt. De bedoeling was dat je 6 CP’s die in dat gebied aanwezig waren via de luchtfoto opspoorde, maar het kon ook via strak geschoten azimuts. Zo ging het eigenlijk een beetje bij ons: we liepen strak op koers en vonden zo 2 punten, maar tussendoor zagen we een ander team, team “ktwee”, netjes de aangelegde paden volgen. Dat vond ik wel knap werk en gewaagd om zo een koers te lopen. Op een gegeven moment wist Gerald zich te herinneren dat we ook ergens een luchtfoto hadden, en ja hoor: zij liepen volgens de foto. Ach, we hebben mooi 2 CP’s strak gelopen. Even later passeerden we toch nog dat team, doordat wij de CP eerder zagen en daar geheel nonchalant onze kaart lieten vallen. De tocht ging verder door het bos en over landerijen. Tussendoor zag je gelukkig maar af en toe een ander team. Meestal zagen we pas andere teams’s als we op de plek waren waar een CP moest zijn. Tussendoor gaf Gerald aan dat er weer gegeten of gedronken moest worden en hoeveel tijd we nog hadden. In het begin was dat een zee van tijd, maar de uren leken voorbij te gaan als minuten en al snel bleef er nog een laatste half uurtje over voor 3 CP’s. Hier hadden we van geleerd: het afgelopen november hadden we met een adventure race slechte ervaring met het juist inschatten om voor een deadline binnen te zijn. De jurering was toen niet mals: het kostte ons toen 6 CP’s omdat we een half uur te laat binnen kwamen. Vandaag ws het niet helemaal duidelijk hoe er geoordeeld zou worden als we te laat binnen kwamen, wel dat we om 17uur binnen moeten zijn en dat de organisator naar de het laatste woord over de tijdsoverschrijding. Dus we besloten om rechtstreeks naar de finish te gaan want we moesten nog even de CP codes die Gerald gemakshalve op zijn hand had geschreven ontcijferen en op de controlekaart invullen. Voor 17uur waren kwamen we als het derde of vierde team binnen. Uit eindelijk werden we 5e. Twee Belgische team’s waren de hekken sluiters en kwamen om 19:30 uur terug. Ze snapten niets van onze Hollandse driehoeksmetingen waar de meest coördinaten op gebaseerd zijn en hadden alle CP’s gezocht op azimuts en dat is knap werk als je het hebt over 25-30km ! Al met al was het een geslaagde run. Leo bedankt. Uitslag: 1e ‘Subli denderaars’:Jan Knorth en Henk Griemelink 2e ‘Voshaarrunners’ :Paul Geesinck en Marcel Scholten 3e ‘Thermostrings” :Ulrik van der Laan en Paul Strik Team Voshaar/ Salomon, Gerald Gerrits en Patrick Ros | 
