Op zaterdag 30 jan '10 de Midwinterrun gelopen samen met Henk Griemelink.

Vrijdagavond nog even de weersvoorspellingen doorgekeken. Er werd behoorlijk sneeuw voorspeld voor de nacht ervoor. Dan begin je te denken aan de gevolgen voor de Midwinterrun. Sporen welke door de organisatoren zijn getrokken en welke de eerste teams zouden trekken. Spoortrekkers en volgers.... Zaterdagochtend nog een half uurtje eerder opstaan om maar vooral niet te laat te komen. Henk is rond 7 uur bij me. De eerste kilometers door een fiks sneeuw pakket. Maar op de A1 wordt het beter en we zijn op tijd in Garderen. We zien er veel bekenden van vroegere races, enkele nieuwe gezichten plus een paar toekomstige organisatoren voor een 24 uurs run in September.

Garderen dus......, de avond te voren druk met het inpakken en wegdoen van alles wat ik nodig zou kunnen hebben. Ik heb altijd het probleem dat ik veel te veel mee wil nemen van wat ik mogelijk wel eens nodig zou kunnen hebben. Van deze organisatoren weet je ook niet wat zij onderweg controleren. Anderzijds warme en droge reserve kleding bij je hebben is altijd goed.

Nog even de kaarten van Garderen en omgeving bekeken om een beetje een beeld van de omgeving te krijgen, maar je kunt bij die gasten van alles verwachten dus een diepgaande studie heeft geen enkele zin. Inmiddels zo'n 50 adventure-races opgezet op een beetje 'n eigen manier, maar zelf heb ik er maar weinig gelopen. Probleem was altijd dat niemand anders 't globaal op deze wijze organiseerde. Ja oriëntering maar daar is het een ramp als je een pad of object niet op kaart hebt staan. En tijdens de echte  adventure races zijn de punten te gemakkelijk te vinden en ligt er te veel nadruk op snelheid en te weinig op strategie, navigatie en kaartlezen.  Dus ik hou van deze vorm maar heb er niet veel ervaring in al klinkt dat weinig geloofwaardig.

Dus er is alom spanning aanwezig, slecht geslapen, waarschijnlijk gewoon wat onrust voor het onbekende. Daarnaast loop ik met Henk en dat is een onbarmhartige compaan die alleen maar harder wil als het goed gaat. Dus ik moet zorgen dat het niet al te goed gaat want dan wordt Henk lastig........Hardlopen is nou net iets wat nog niet wil met m'n knie. Dus afspraak is om ervan te genieten.  Maar ohh ohh ohhh wat vergeet hij dat gemakkelijk.

Dus onderweg stuur ik hem een paar keer het bos in om 'm wat te temmen. Da's geen splitsen maar "Inter company energy balancing"

De onrust voor het onbekende werd daarnaast veroorzaakt door de organisatoren. In eerste instantie boden zij mijns inziens wat al te enthousiast aan om deze run te organiseren. Ik dacht gelijk dat deugd niet! Hun kennis hebben zij in het verleden opgedaan tijdens misschien wel 10 abc-runs, vele Midwinterruns en N8-runs. Grote voorliefde en een ongekende genoegen schiepen zijn erin om bij het koudste weer tot de strot door ijskoud water te gaan, door modderige moerassen, dichtste bossen en de meest wrede hindernissen.  Verschillende keren had ik al suggesties voor nog extremere geintjes gehoord. Uitgerekend deze 4 koorknaapjes met hun onschuldige snuutjes boden aan om deze run te gaan organiseren. Dan doe je geen oog meer dicht, althans ik niet.

Harry, Bert, John en Jan heten ze dan ook nog. Van die onschuldige namen waarvan je geen streken verwacht. Maar de werkelijkheid is anders

De briefing was ouderwets, enkele belangrijke wijzigingen welke je wel moet onthouden en verder wat onzin.  Goed lezen, maar dat wisten we wel en je vergeet het toch weer.

Taakverdeling bij de start:  Henk tekent de eerste 5 CP's op papier Deze liggen in het plaatsje Garderen welke met een beamer op een scherm verschijnen gedurende 15 minuten. Nou da's niet moeilijk dat komt goed.......

Ik begin met de organisatie van kaarten en intekenen van de punten. Dat zijn er gelukkig niet zo veel voor de eerste etappe. Wel enkele lastige overgangen tussen kaarten, grote schaal verschillen, oftewel net als vroegere....shit. Dit was nog maar de eerste etappe....29 CP's.

Maar concentratie is hier wel geboden. je legt er de basis voor het verdere verloop van de dag. Onderweg tekenen is altijd weer lastig.

We gaan weg als een der eerste teams. Henk vind de eerste 5 punten vlot. Ook CP1 vergeten we niet. We ontmoeten Esther en Brent bij de eerste paddestoel CP3. Nog even wat beginselen van deze sport doorgenomen en toen hadden zij dit punt ook.

Het zijn ook geen concurrenten voor ons, 'n 2e plek in Vorden tijdens de Midwinterrun maar afgelopen jaren ook enkele topuitslagen bij andere langer durende runs, dus kunnen wel wat. Maar de eerste paar uur gaat het gelijk op en dienen we elkaar van advies.

De Belgen treffen we op CP7. We kunnen 'm niet vinden. Vergelijken de ingetekende plek. Maar niets....

Later blijkt dat we 't CP'tje beiden exakt hetzelfde op de verkeerde plek hebben ingetekend. Onwaarschijnlijk maar waar.

Ook CP9 was lastig boven op 't paaltje op de hoek van de afrastering, haha

Hier 'n peiling naar 't bankje en dan nog iets verder. Was te verwachten maar lastig afpassen.

't CP'tje echter snel gevonden.

Toen zij, Esther en Brent, echt gas gaven waren ze weg. CP16 "vergaten" we per abuis doordat we het grote verschil in schaal niet zo snel in de gaten hadden. We waren eigenlijk al op weg naar CP20, wilden terugkeren naar CP16, maar besloten toch CP20 eerst te doen.

Daarna logischerwijs CP21, CP18 en CP19. Veel te lang naar CP19 gezocht maar wel gevonden. Toen besloten om CP16 maar te laten voor wat het was.

Op weg naar CP23 zag Henk dat de deadline niet 15 maar 14:00 uur was. We waren niet geheel overtuigd van de strafminuten dus toch snel naar de tussenstop. Onderweg nog CP26 t/m 28 meegenomen. Toch een aantal niet te lastige CP's gemist. 

Maar wat een prachtige natuur, besneeuwde zandvlaktes en heidevelden. Prachtig weer, heerlijk zonnetje en 'n dag lang druk in de weer. CP'tjes hangen waar ze moeten hangen. Soms wel wat lastig te vinden. 

De tussenstop was in een wel erg luxe etablissement, dat waren we niet zo gewend......

De informatie voor etappe 2 maakte voor ons al snel helder dat binnen onze strategie de extra lus van CP33 tot 41 voor ons niet was weggelegd. Dan moet je toch echt harder lopen. Het wandel tempo geeft wel meer tijd voor reflectie binnen de race. Fouten, welke er altijd zijn, kosten minder meters of kilometers. (Esther vertelde na afloop dat zij 47km hadden afgelegd terwijl de te lopen route volgens de organisatoren ca 35km was)  Wij liepen totaal ca 35 km. Anderzijds b.v. tussen CP48 en 49 is er weinig reflectie en moet je eigenlijk gewoon zo hard mogelijk lopen...... 

Bij het Uddeler-meer aangekomen riep ik voor de gein dat hij de kompaskoers aan moest houden dan zou ik erom heen lopen. Henk volgt zo'n instructie volgzaam op, we zouden per slot genieten. Alhoewel we niet mochten splitsen dorst ik er niet over.

In een gentlemens agreement, tijdens de briefing, was afgesproken dat we niet aan valse CP's zouden doen. Voor wat het waard was......

Bert vroeg nog wat dat waren......valse CP's

Gelukkig hadden we Henk met z'n gekalibreerde meter passen. 

Hier een slinks opgehangen valse CP.

Ik was gelijk met hem aan de overzijde. Henk noteerde zelfs de gelopen afstand op het ijs. Het moet gezegd hij was verrassend nauwkeurig met de afstanden. Hij maskeerde voetstappen, strooide met valse voetsporen. Waar wij geweest waren, zeker de tweede etappe, leken wel 20 teams te hebben rondgedwaald.

Ook enkele nieuwe gezichten die een goede race liepen en zelf wellicht ook zoiets willen uitzetten in de toekomst.

Het 2e deel noteerden we vrijwel alle CP's behalve 54 en 55. Naar CP54 te lang gezocht. Achteraf bleek dat we die niet hoefden te noteren want die hing er niet. Stom, stom. 55 hing immers nog op de route.  Maar zo heeft elk team z'n trauma's.

Eerst veel beloftes: Ik weet het wel, hetgeen wordt geloofd, daarna wat verwijdering en later toch weer "verbroedering"?? .

En dan moet hij met een blessure voortijdig huiswaarts. Dan ben je niet blij.

't Baksteam ook zoekende naar 't CP'tje.

Ook hier bleek weer: "Zoeken op de plek waar je hem ingetekend hebt.".  Meestal bleek 't daar ook te hangen maar soms toch op een verrassende hoogte of uit het licht. Soms zelfs ondergesneeuwd.

Toch behoorlijk afgepeigerd kwamen we (ik) om 4 minuten voor zes binnen. Hadden misschien CP55 nog kunnen doen. Maar goed te laat!. Na een lekker warme douche knap je weer aardig op.

Als een ode aan de traditie is het hapje en drankje na afloop gelukkig overgenomen. Goed eten en drinken na afloop is positief voor een snel herstel. Herman Postel had een heel serie mooie foto's gemaakt, waarvan een aantal hier is te zien. Liever had hij waarschijnlijk meegedaan. Maar ook hij genoot van de omgeving.

De prijsuitreiking:

Ik had het al voorspeld dat Esther en  Brent zouden gaan winnen. Dat bleek ook alhoewel je het natuurlijk nooit zeker weet. Echte liefhebbers die twee.

Harry, Bert, John en Jan, bedankt voor de organisatie van dit evenement. Met een eigen visie op 't parkoers in de eigen omgeving met een heel goed kwaliteits nivo. Alle aspekten van zo'n organisatie in een keer onder de knie hebben is een kunststukje.

Zelf heb ik er ook kostelijk van genoten. Onder het mom van CP'tjes zoeken prachtig door de zeer afwisselende natuur trekken. Wat wil je nog meer? Een betere besteding van de zaterdag is nauwelijks mogelijk. Nu na enkele dagen trekken de spierpijntjes al aardig weg.

Leo

ps

Zaterdag avond in de sneeuw heel langzaam naar huis gereden. Na 1,5 uur kom ik volkomen verstijfd uit de auto en kan nog net Henk bedanken en naar binnen strompelen. Hij had nergens last van. Zondagochtend moeizaam uit bed. Ik denk zou ik hier toch te oud voor worden?

Maandag middag gaat de telefoon. Henk zoals altijd opgewekt meldt dat hij zondag ochtend een paar pijnstillers achter de kiezen had gestopt , vanwege de gewrichts- en spierpijn, en was gaan sneeuwschuiven om daarna stoer met z'n vrouw te gaan wandelen. Dat stelde me weer wat gerust.....  Niets in deze wereld is zoals het eruit ziet!