SURVIVALSPORT APPELLEERT AAN OERDRIFTEN Als de dagen korter worden en het mais van de velden is, worden veel sporters in de Achterhoek onrustig. Dan is de tijd aangebroken om de krachten te meten met de elementen. De vrieskou wordt getrotseerd, wind noch water houden de sporters tegen op hun soms barre tochten. Natuurlijke hindernissen worden met gemak genomen, of het nu bospercelen zijn of waterwegen. Deze oerdriften van de Achterhoekers staan aan de basis van een relatief nieuwe
sport: survival, letterlijk genomen staat dat voor overleven. De survivalsport slaat niet alleen aan in de Achterhoek, maar ook in Brabant, Friesland en Vlaanderen, om maar eens enkele regio's te noemen waar nog echte bikkels wonen. De eertijds wilde overlevingstochten door het land zijn enigszins gereguleerd. De vrije tochten zijn niet meer acceptabel in het kwetsbare landschap. Daarvoor in de plaats gekomen zijn wedstrijden voor toppers en recreanten, waar gebouwde hindernissen van bomen, touwen en netten de plaats hebben ingenomen van de natuurlijke obstakels. De afstand varieert van zes kilometer tot circa 25 kilometer, waarin vele tientallen hindernissen moeten worden overwonnen. De 'oersurvival' is die in Beltrum. Het Achterhoekse dorp staat bij de liefhebbers gelijk aan survivalsport. Nadat in 1990 daar de eerste echte survivalrun werd georganiseerd is de sport sterk gegroeid, met een uitgebreid circuit van wedstrijden in Nederland en Vlaanderen en nog meer runs voor de recreanten. De Survival Bond Nederland (SBN) telt nu circa 1500 leden. Opvallend is de trend dat de survivalsport steeds meer aanslaat bij vrouwen en bij de jeugd. 'De kop in de wind', dat is het geheim van het succes, denkt oud-voorzitter Leo Slütter . 'Niet iedereen wil in een zweterig achteraf zaaltje van een sportschool sporten.' Een deelnemer aan de survivalrun moet goed getraind zijn. Om als wedstrijdsporter te slagen moet je behoorlijk kunnen hardlopen in ruig terrein en je moet de nodige vaardigheid hebben om hindernissen te nemen. Een beetje durf is meegenomen, evenals doorzettingsvermogen. Die combinatie maakt de strijd hard, de elementen doen de rest. Deelnemers aan de survival in Beltrum, op 8 januari, kunnen worden getroffen door regen, sneeuw en ijs. Maar hoe dan ook, de wedstrijd gaat altijd door. Weer of geen weer. De survivalsport is er niet voor watjes. Voor recreanten bestaat de uitdaging vooral in het voltooien van een survivalrun. Dat kan individueel, maar ook in groepen. Zij maken zich niet druk om hun plaats in het klassement. Zij vrezen slechts de bezemlopers, die de achterhoede volgen om te voorkomen dat een run te lang gaan duren. Het mag dan een sport voor bikkels zijn, de tijd stelt wel grenzen. Voor het donker terug zijn is het enige dat telt. Het trainingscentrum bij uitstek voor survivalsporters is De Voshaar in Eibergen. Bij dit buitensportcentrum kunnen lezers van deze krant onder leiding van ervaren trainers na een stevige warming-up gratis kennis maken met de eerste beginselen van de survivalsport. De technieken zijn voor iedereen met een redelijke basisconditie te leren, zegt Raoul Kluivers, eigenaar van de Voshaar. Op het terrein van het buitensportcentrum in Eibergen zijn tal van hindernissen opgesteld die deelnemers aan een survivalrun ook kunnen tegenkomen. De oorsprong van de survivalsport is terug te vinden bij De Voshaar. Hier trainen dagelijks de atleten voor de survivalrun, de meest gevariëerde en zwaarste sport in Nederland.
Niet alleen in Nederland wordt de survivalsport beoefend. Ook in Belgie en Oostenrijk worden overeenkomstige wedstrijden gehouden. Daarnaast zijn er Fransen, Belgen, Oostenrijkers en Duitsers die aan Nederlandse run´s deelnemen.
| 
